ایران

در همايش دولت مدرن گفته شد: - پنجشنبه 27 اردیبهشت 1386 [2007.05.17]

سعيد محموديان

دومين روز از همايش دولت مدرن در دانشكده حقوق و علوم سياسي تهران پي گرفته شد.در اين همايش که به همت انجمن دموكراسي خواه دانشگاه تهران برگزار شد، چهره هاي سياسي و نيز استادان دانشگاه به سخنراني پرداختند.

تقي آزاد ارمكي، استاد دانشگاه علوم اجتماعي و رئيس سابق دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران تحت عنوان "دولت ايراني، جامعه ايراني"به سخنراني پرداخت و با اشاره به اينکه" دولت و جامعه‌ مدرن در ايران شكل نگرفته است" گفت: "از آنجا كه بسياري از محققان تن به گوش دادن به تاريخ تحولات اجتماعي و سياسي نداده‌اند و دقت كافي به آن‌چه بر اين سرزمين گذشته نداشته‌اند، با برپا شدن و استقرار عرصه‌هاي علمي و سياسي، جامعه تند و سريع و بدون زيرساخت‌هاي فرهنگي و سياسي به اجبار به سمت پذيرش داعيه‌اي رفته‌ كه در مورد ايران به آزمون گذاشته نشده است".

آزاد ارمكي يادآور شد: "جامعه‌ ايراني بايد بيشتر از دولت ايراني مورد توجه قرار گيرد.در جامعه‌ ايراني، خانواده و دين ايراني مشخصا وجود دارد كه در تضاد با جامعه‌ ايراني هم نيست ولي مسائل خود را دارد، در حاليکه دولت‌ها اين امكان را پيدا كرده‌اند كه مطابق با اهداف خود دين و خانواده‌ ايراني را بسازند".

دكتر آزاد ارمكي افزود: "اما بايد توجه داشت که اگرچه خانواده‌ ايراني و دين در تضاد با جامعه‌ايراني نيست، اما نبايد چنين هم القاء شود كه اين جامعه‌ بايد به همه موارد تن دهد".

وي در پايان گفت: "دولت‌ها براي استقرار خود نياز به قدرت قاهره دارند و در نتيجه در اين راستا درگير استبداد مي شوند و در ادامه به دخالت در حيات اجتماعي مي پردازند. اما دولت‌ها بايد توجه داشته باشند که در هر حال نمي‌توانند جوامع را از اول، پاك، تماما ديني و يا تماما سكولار بسازند يا اينكه خود را مختار بدانند که در حيات اجتماعي دخالت كنند".

دكترگل‌محمدي ديگر سخنران اين همايش در مورد "بحران دولت در ايران" به سخنراني پرداخت و گفت: "دولت نهادي است كه داراي حاكميت فراگير در عرصه‌هاي اجتماعي و گريزناپذير است.امروزه دولت، مهمترين نهاد زندگي اجتماعي است، از اين رو دولت نهاد سياسي خاصي است كه داراي ويژگي هاي نهاد بودن، سياسي بودن و خاص بودن است".

وي تاكيد كرد: "دولت ايده‌آل، دولتي است كه در آن قدرت در انحصار نهادي به نام دولت باشد ولي اين قدرت به گونه‌اي تعريف شود كه دولت، مقدم بر اشخاص تعريف نشود".

دكتر حاتم قادري استاد دانشگاه علوم اجتماعي تهران، ديگر سخنران اين همايش به صحبت پيرامون "دولت مدرن، فرصت از دست رفته" پرداخت.

دكترحاتم قادري از جمله گفت: "بر اين باورم كه يازده سپتامبر نقطه‌ تحولي است. اين روز باعث شد دولت مدرن در كنار سازمان‌هاي ديگر دچار زوال شود".

وي در ادامه يادآور شد: "دولت‌هاي مدرن براي مرزهاي ملي، پرچم ملي و تقويم ارزش قايل هستند.ساختار سياسي دولت مدرن بدان معناست كه تفكيك اصول اساسي بين شخص صاحب قدرت با خود قدرت وجود دارد".

دكتر حاتم قادري افزود: "ما صاحب ذهن مدرن نشده‌ايم و نوعي پيشامدرن هستيم؛ چراكه ذهن مدرن توام با تفكرات سياسي ايدئولوژي وبا نحله‌ي روشنگري است".

اين استاد دانشگاه در پايان گفت: "در شرايط كنوني به دليل آنكه نمي‌توانيم ذهن مدرن داشته باشيم، در شرايط مناسبي به سر نمي‌بريم؛ از سويي لازم نيز نيست که فكر كنيم دولت مدرن، آخرين راه‌حل ماست".

در ادامه اين همايش دكتر علي اصغر سعيدي در مورد دولت ها و سياست هاي اجتماعي به سخنراني پرداخت.

وي گفت: "سه شرط رسيدن به تطور عبارت هستند از شرايط توسعه‌يافتگي براي رشد بهداشت و آموزش و تغيير ساختاري، شرايط دموكراتيك كه از مشروعيت و مشاركت مردم در انتخابات ناشي مي‌شود ودر بر گيرندگي اجتماعي يعني اينكه شهروندان را مستحق برابري و مشاركت اجتماعي بدانند".

اين استاد جامعه‌شناسي دانشگاه تهران افزود: "ماهيت دولت ايران در اين دوره‌ها را مي‌توان رانتيه ارزيابي كرد كه در عمده كشورهاي خليج فارس هم وجود داشته است. اين نوع سياست بدون در نظر گرفتن حقوق شهروندي، به دنبال رسيدن به توسعه است".

سخنران ديگر اين همايش مرتضي مرداني عضو هيات علمي دانشگاه علامه طباطبايي بود که طي سخناني گفت: "انقلاب مشروطه‌ ايران همچون هر انقلاب ديگري داراي فرودهايي است كه از آن به عنوان استبداد ياد مي‌كنند".

وي افزود: "اين فراز و فرود ها و حركت‌ها در قالب رسيدن به سوداي آزادي تعريف مي‌شود."

وي در ادامه تاكيد كرد: "آزادي براي عموم مردم و بسياري از روشنفكران دغدغه‌ مهم و فراگيري نبوده است."

وي در پايان تاكيد كرد: "در تمامي مقاطع از مشروطه تا انقلاب 57، به ترتيب فرمول واحدي را تكرار كرديم و در آن بر جدي گرفتن آزادي سياسي و ترجيح دادن دموكراسي بر ليبراليسم گام برداشتيم".

دكتراحمد زيدآبادي نيز در همايش دولت مدرن در مورد جنبش مشروطيت و دولت مدرن به سخنراني پرداخت.

وي در بخشي از سخنان خود گفت: "هنوز تعلق ملي در ما ضعيف است و وضعيت ايران به گونه‌ايست كه مجموعه‌ nation state در اين كشور محقق نشده است".

زيد آبادي تاكيد كرد: " nation state توانست همه‌ اختلاف‌هاي حقوقي ناشي از تفاوت‌هاي مذهبي را از بين ببرد و اين موضوع در مدت‌زمان خاصي محقق شد. در قلمرو nation state هر كس با هر اعتقاد مذهبي از حقوق مساوي برخوردار است".

زيدآبادي افزود: "پديده‌ دولت مدرن، خاستگاه دولت غرب بوده است. ما هيچ‌گاه در شرق نتوانستيم nation state را ابداع كنيم و متاسفانه در مورد اين امر تصور خودآگاهي وجود نداشته است. شايد در گذشته امپراطور صفوي براي nation state تلاشهايي كرد اما اين امر تحقق نيافت".

در ادامه اين جلسه نادر صديقي، پژوهشگربه سخنراني در مورد دولت مدرن در تركيه و روشنفكران ايراني پرداخت و گفت: "هويت‌سازي ملي مشكلاتي را به همراه دارد كه متاسفانه تاكنون ما نتوانسته‌ايم آن را حل كنيم".

اين پژوهشگر تاكيد كرد: "در ايران دموكراسي و جمهوري با يكديگر خوانده مي‌شوند اما در تركيه ليبرال دموكراتيك‌ها مي‌گويند جمهوريت بايد دموكراتيك شود و تفسير هماهنگ ايجاد شود چراكه جمهوريت تعريفي ايستا و ثابت دارد".

در ادامه اين همايش دكتر احمد نقيب زاده به سخنراني در موضوع شكل گيري دولت مدرن در ايران و غرب پرداخت.

وي گفت: "هنوز الزامات و ملحقات دولت مدرن در ايران شناخته ‌شده نيست. نه مردم به راحتي با دولت مدرن برخورد مي‌كنند و نه دولتمردان ديدگاه تئوريك نظري و چشم‌اندازي مناسب در رابطه با آن اختيار مي‌كنند".

احمد نقيب‌زاده افزود: "تفاوت دولت مدرن غربي با ايران در خصوص درون‌جوش بودن و وارداتي بودن دولت مدرن در ايران است. با پايان دوره‌ فئوداليسم در غرب، عناصر متعارض دست به دست هم به شكل‌گيري دولتي با ويژگي‌هاي دستگاه سياسي يكپارچه، دستگاه ديوان‌سالاري، اتباع و جامعه‌ ثابت، حاكميت يكپارچه و مرزهاي جغرافيايي مشخص برآمدند".

وي يادآور شد: "اغلب كشورهاي جهان سوم وقتي به وارد كردن اين پديده پرداختند كه در پرتو يك نزاع سياسي با دولت‌هاي مدرن به ضعف درون خود پي برده بودند".

نقيب‌زاده تاكيد كرد: "علت شكست مشروطه وجود نهادهاي سنتي قوي در مقابل نهال وارداتي ضعيف دولت مدرن بود. اولين بار در دوره‌ پهلوي اول بود كه دولت مدرن وارد ايران شد با اين تفاوت كه دستگاه بوروكراتيك غربي که در مسيري غيرشخصي پايه‌گذاري شده بود، در ايران به دلايل تاريخي پيچيده اين كار صورت نگرفت".

غلامعباس توسلي استاد دانشگاه علوم اجتماعي دانشگاه تهران نيز در اين همايش در مورد دولت مدرن از ديد جامعه شناسي سخن گفت.

وي گفت: "دولت مدرن بايد در جهت حفظ منافع ملي عمل كند. دولت مدرن بايد اقتدار قدرت‌هاي مختلف را در عرصه‌هاي اجتماعي متمركز كند".

وي افزود: "دولت‌ها نه تنها از سرمايه‌ اقتصادي بلكه از سرمايه‌هايي همچون سرمايه‌ نمادين و سرمايه‌ فرهنگي برخوردارند كه با استفاده از سرمايه‌ فرهنگي تلاش مي‌كنند فرهنگ مشتركي را به جامعه قبولانده و يكنواختي فرهنگي را اعمال كنند".

وي خاطرنشان كرد: "از لحاظ جامعه‌شناسي دولت مدرن دولتي است كه با مردم، سرمايه‌هاي جامعه و طبقه‌هاي اجتماعي در ارتباط باشد. امروز در دنيا 40 درصد سرمايه‌هاي مردم در دست دولت است و مردم به دولت ها وابسته‌اند".

وي همچنين يادآور شد: "برخي از دولت‌ها نظام بوروكراسي را براي ايجاد نظارت خود بر جامعه اعمال مي‌كنند و اگر نتوانند از طريق اين نظام بر جامعه نظارت داشته باشند، نهايتا پليس، ارتش و گروه‌هاي ديگر وارد مي‌شوند و به اين ترتيب ديگر دولت مدرن اساسا شكل نمي گيرد".

حميدرضا جلايي‌پور، استاد جامعه شناسي دانشگاه تهران نيز موضوع "ايران به كجا مي رود؟"را براي سخنراني خود برگزيده بود و در اين ارتباط گفت: "با جامعه‌شناسي نمي‌توان حدسي قطعي در مورد آينده‌ جوامع زد اما مي‌توان حدس زد كه اين جوامع در آينده ممكن است به كجا بروند".

وي افزود: "يكي از راه‌هاي تشخيص حركت جوامع آن است كه مثلا در مورد ايران نگاه كنيم كه جامعه‌ ما داراي چه ويژگي‌هاي اصلي ؛ سپس از بالا به اين كشور نگاه كرد و بعد از بررسي ديد كه اين جامعه با جوامع ديگر چه مشتركاتي دارد و بر اساس اين مشتركات حدس زد كه به كداميك از كشورها در آينده شبيه‌تر خواهد شد".

جلايي پور در ادامه گفت: "بر اين باورم كه جامعه‌ ايراني نه آنطور است كه دست‌اندركاران دولت نهم به دنبال آنند كه جامعه‌ ايراني در بام دنيا قرار گيرد و نه آنطور كه مخالفان كشور فكر مي‌كنند ايران در آينده تخريب مي‌شود. به نظر من چالش جامعه‌ ايراني در شرايط كنوني و آينده به طرف نوعي كوبا شدن در خاورميانه حركت مي‌كند. بدان معنا كه ايران در آينده پاره‌اي از ويژگي‌هاي كشور كره‌ جنوبي و يا پاره‌اي ديگر از ويژگي‌هاي كوبا را خواهد داشت".

وي در اين باره توضيح داد: "اولين نكته در رابطه با مفهوم كوبايي شدن اين است كه ايران مثل كوبا از ناحيه‌ عراق، آب‌ها، ناحيه‌ شرق و به نوعي شمال همسايه‌ آمريكا شده. از سوي ديگر كشور كوبا پنجاه سال است كه سياست‌هاي ضد آمريكايي و رويارويي با امپرياليسم آمريكا را به عنوان حرف اصلي خود در خانه مي‌زند.ويژگي دوم كوبايي شدن ايران آن است كه كوبا مظهر مبارزه ضد امپرياليستي در جهان و آمريكاي لاتين و ايران نيز مظهر مبارزه در منطقه است كه محرومان مسلمان از اين سياست استقبال مي‌كنند و دولت ايران نيز روي اين نفوذ حساب مي‌كند".

وي افزود: "كوبا با گذشت پنجاه سال از انقلاب به جامعه‌ مدرن بدقواره‌اي دست پيدا كرده و در ايران نيز وضعيت مي‌تواند به اين گونه ‌باشد. كوبا در توسعه‌ روستايي، صنايع نيشكر و بهداشت و درمان يكي از كشورهاي مترقي آمريكاي لاتين است ولي در موارد ديگر همچون توليد ناخالص ملي، درآمد سرانه، رشد فساد و فرار مغزها مشكل دارد. جامعه‌ ما هم که در صنايع نظامي، آموزش عمومي و عالي و در زمينه‌ بهداشت و درمان در خاورميانه حرف اول را مي‌زند، اما داراي شش ميليون حاشيه‌نشين، دوازده ميليون نفر زير خط فقر، چهار ميليون بيكار، دو الي پنج ميليون فرسايش اخلاقي، فرار مغزها و دولت حجيم سه ميليون نفره است و از اين لحاظ كشور ما نيز به جامعه‌ مدرن بدقواره‌اي دست پيدا كرده است".

اين استاد دانشگاه در خاتمه تاكيد كرد: "اولين شرط براي درست شدن اين است كه پرونده‌ هسته‌يي و رابطه‌ با آمريكا درست شود. شرط دوم هم آن است كه طبقات مختلف جامعه را به جان يكديگر نيندازند. شرط سوم براي خارج شدن از اين وضع هم ايجاد دموكراسي و انتخابات آزاد در كشورمان است كه در اين راستا انتخابات آينده‌ مجلس شوراي اسلامي مي‌تواند مهمترين موضوع باشد".

 

 

جهان سوم

برنامه دولت نهم ایران

این مقاله به تمیزکاری نیاز دارد. لطفاً آن را تا جایی که ممکن است از نظر املا، انشا، چیدمان و درستی بهتر کنید. سپس این الگو را از بالای مقاله حذف کنید. محتویات این مقاله ممکن است غیرقابل اعتماد و نادرست یا جانبدارانه باشد یا قوانین حقوق پدیدآورندگان را نقض کرده باشد.

 

بسم الله الرحمن الرحیم

«اَللّهُمٌَ اِنٌا نَرْغَبُ اِلَیْکَ فی دُولَةَ الکَریمَه تُعِزَّبِها الْاِسْلام وَ اَهْلَه وَ تُذِّلَ بِهاالنٌُفاقَ وَاَهْلَه وَ تَجْعَلَنا فیها مِنَ الدَعاه اِلی طاعَتِکْ وَ الْقادَه اِلی سَبیلِکْ و تَرْزُقَنابِها کِرامَةَ الدّنْیا وَ الْآخِرَه»

به گواهی تاریخ، ملت ایران همواره یک ملت پیشرو و تمدن‌ساز بوده و با فرهنگ و ادب خود، دیگر جوامع بشری را تحت تأثیر قرار داده است. این ملت فرهیخته در طول تاریخ، تمدن‌های بزرگی را در فلات قاره ایران شکل داده است. ویژگی تمدن ایرانیان چه قبل از اسلام و چه بعد از آن همواره شاخص بوده است. تمدن شرقی نیز ازدیدگاه تاریخی با نام ایران زمین پیوند دیرینه دارد.

اگرچه در دوره‌هایی از تاریخ، این سرزمین الهی به دست حاکمان تهی‌مایه و تن‌آسا افتاد و ملت ما از اریکهٔ تمدن‌سازی به سطحی منفعل و نازل سقوط کرد و متأسفانه در مواردی این روند فترت طولانی شد. اما همواره با دستیابی به رهبرانی تمدن‌ساز مجدداً توانسته است خود را بازیابی کند. امام خمینی(ره) چنین رهبری بود و توانست با دم مسیحیایی خود در یک ربع قرن پیش، روحی دوباره به کالبد بی‌رمق این ملت بدمد و شایستگی تمدن‌سازی را دوباره به این سرزمین الهی برگرداند. او عطیهٔ بزرگ خدا به ملت نستوه ایران بود و مردم ایران شمیم حیات طیبه را از انفاس قدسی او استشمام نمودند.

انقلاب اسلامی، آغازی دوباره برای تمدن ایرانی–اسلامی و نقطهٔ پایانی بر شب ظلمانی گردید. هم اینک ایران اسلامی به آرامی در این سوی رخ می‌نماید تا برنظام سلطهٔ جهانی خط بطلان بکشد و نور عدالت و معنویت را بپراکند. نظام سلطه، به رغم غرش‌های فرعونی خود نفس‌های آخر را می‌کشد. این نوعی آینده‌نگری است که هم اکنون بعضی از استراتژیست‌های مغرب‌زمین نیز برآن اذعان دارند. شاید به همین دلیل باشد که نظام سلطه با اشغال افغانستان و عراق و مقدمه‌سازی برای اجرای طرح خاورمیانهٔ بزرگ سعی می‌کند تا از افول خود جلوگیری کند.

با هر گامی که انقلاب اسلامی به پیش می‌رود، اعتماد بشری به آیندهٔ این نظام مقدس و راه شایسته و بایستهٔ آن فزونی می‌یابد. در اینجا دیگر سخن از توسعه با قرائت کهنهٔ آن که همزیستی انسان و جامعه و نظام الهی را به سخره می‌‌گیرد، آدمی را در برهوت خواهش‌های پایان‌ناپذیر نفسانی و شهوات مادّی خلع سلاح می‌کند و او را با دست بسته و جان خسته به ابلیس می‌سپارد، در میان نیست.

ما توسعه به معنای تقلیدی و شاید تحمیلی آن را شجاعانه بایگانی می‌کنیم. آنچه بالندگی، شکوفایی و در عین‌حال سرآمدی جامعهٔ ما را تضمین می‌کند تنها تعبیر قرآنی «تعالی» است که در سایهٔ حکمت، بصیرت، عدالت و حکومت مبتنی براسلام ناب محمدی (ص) فراچنگ می‌آید و غایت آن «سرآمدی موعود» است که آیهٔ شریفه «انتم الاعلون ان کنتم مؤمنون» برآن دلالت دارد: شما شایسته سرآمدی هستید اگر مؤمن به خدا، پیامبر و بر گزیدگان از خاندان پیامبر باشید.

این سرآمدی حق مسلم ملت ما است زیرا ملتی که صراط مستقیم را به بهای خون هزاران شقایق گلگون‌کفن طی می‌کند با دل‌مردگی و سستی میانه‌ای ندارد. او تفرقه‌ها را به وحدت می‌رساند، برکت را به سفره‌ها می‌آورد، نشاط را همگانی می‌کند و ردای عدالت و عزت و محبت می‌پوشد.

دولت نهم با کابینهٔ ۷۰ میلیونی می‌رود تا سنگ بنای چشم‌انداز ۲۰ سالهٔ کشور را که زمینه‌ساز تمدن جدیدی است به خوبی بنا نماید. دولت نهم برمبنای عقلانیت دینی و در راستای تعهد به اصول و ارزش‌های اسلامی و نوگرایی در روش‌ها، همچنین با بکارگیری علوم و فنون برای تحقق کارآمدی نظام اسلامی، سعی خواهد نمود شعار خدمت‌رسانی به مردم را تجلی بخشد.

پاره‌ای از راهبردهای کلان دولت نهم به شرح ذیل است:

·                     ارزش‌ها: کسب رضای الهی از طریق عدالت گستری، مهرورزی، خدمت به بندگان خدا و پیشرفت و تعالی مادی و معنوی کشور

·                     آرمان: فراهم کردن زمینه‌های برپایی حکومت عادلانهٔ جهانی از طریق احیای مجدد تمدن اسلامی

·                     هدف بنیادین: توسعهٔ عدالت محوری– اقامه قسط توأم با مهرورزی، خدمت و تعالی و پیشرفت

·                     رسالت: برقراری امنیت و تعالی جامعه و آحاد آن در ابعاد مختلف

·                     راهبرد کلان: بسط عدالت و توسعه و تعالی همه جانبه و درون‌زا مبتنی بر اسلام ناب محمدی (ص) (متناسب با مقتضیات عصر کنونی) و به کارگیری علوم و فنون پیشرفته برای تحقق عدالت و ارتقاء سلامت و رفاه اجتماع

·                     راهبرد فرهنگی: اعتلای فرهنگ عمومی، کرامت انسانی و آزادی‌های مشروع، صداقت در گفتار، سلامت در عمل، امانت‌داری، وفای به عهد و ایثار و توسعهٔ سایر ارزشهای اسلامی و پاسخگویی به مردم

·                     راهبرد اجتماعی: اعتلا و ارتقای عمومی سطح سلامت و توانمندی‌ها و دسترسی برابر به فرصت‌ها، ایجاد اشتغال و تأمین اجتماعی برای آحاد مردم

·                     راهبرد سیاسی: حفظ استقلال همه جانبهٔ کشور و تعامل بین‌المللی برمبنای عدالت، صلح وعزت برای همه و مبارزه با بی‌عدالتی، تبعیض، ناامنی و تحقیر ملت‌ها و جنگ‌افروزی

·                     راهبرد علمی و فناوری: تولید علم، بومی‌کردن علوم برمبنای فرهنگ ملی و استفاده از علوم و فنون و تحقیقات سایر کشورها

·                     راهبرد اقتصادی: خوداتکایی در تولید، فعال نمودن ظرفیت‌های اقتصادی، تولید برای صادرات، توزیع عادلانهٔ ثروت، ایجاد اشتغال، محرومیت‌زدایی، رفع تبعیض، ارتقاء قدرت خرید مردم و رفاه اجتماعی

·                     راهبرد اداری: سپردن کارهایی که مردم آمادگی انجام آن را دارند به آنها و اعمال حاکمیت و نظارت توسط دولت، رجحان بخش‌های تعاونی و خصوصی برای فعالیت‌های تصدی‌گری نسبت به بخش دولتی، روان سازی چرخش امور، مبارزه با فساد وتبعیض و رشوه‌خواری، توسعهٔ اختیارات استانی

·                     راهبرد آموزشی: شکوفایی استعدادهای فطری درسایهٔ تربیت دینی، تقویت روحیه نشاط و امید با طراحی نظام یکپارچهٔ آموزشی

·                     راهبرد حقوقی: تقدم حقوق عمومی به حقوق خواص و حاکمیت حقوق عادلانهٔ اسلامی

·                     راهبرد دفاعی: حفظ آمادگی‌های رزمی، لجستیکی، علمی و فنی برای مقابله با تهدیدات، توسعه فن‌آوری‌های لازم با نگاه به تولید داخلی و استفاده از تجهیزات پیشرفته و مشارکت نیروهای مسلح در سازندگی کشور در زمان صلح

·                     راهبرد امنیتی: حضور مردم در صحنه‌های سرنوشت‌ساز و تقویت پشتوانهٔ مردمی نظام با بسط عدالت و خدمت‌رسانی، ایجاد اشتغال، تقویت پایه‌های علمی و اقتصادی و ارتقای توان دفاعی کشور

·                     راهبرد بودجه‌ای: کاهش مخارج جاری دولت و تخصیص درآمد نفت به سرمایه‌گذاری، رفع محرومیت‌ها وتبعیض‌ها و اتمام طرح‌های عمرانی نیمه تمام، جلوگیری از اسراف و ایجاد دولت کم‌هزینه و پرفایده

امید آنکه برنامهٔ دولت نهم تلاشی مؤثر برای دستیابی به اهداف چشم‌انداز بیست ساله باشد.

 

۱)اهداف کلان و جهت‌گیری‌های راهبردی:

۱.۱)صیانت از قانون اساسی و تلاش برای پیاده‌سازی همهٔ اصول قانون اساسی به عنوان میثاق ملی

۱.۲) تعمیق و نهادینه‌سازی مردم‌سالاری دینی

۱.۳) تعامل سازنده و مؤثر با جهان امروز براساس منافع ملی

۱.۴) حرکت در راستای تحقق سند چشم‌انداز ۲۰ ساله و دستیابی به جایگاه اول اقتصادی، علمی و فناوری

۱.۵) حرکت برای دستیابی آحاد جامعه به عدالت، رفاه، سلامت و معنویت

۱.۶) تربیت نسلی آگاه، صالح و منتظر برای زمینه‌سازی تحقق حکومت عدل جهانی

۱.۷) استفاده از مدیریت تحول‌گرا، انقلابی، خدمتگزار، متواضع و پاسخگو در برابر مردم، کارآمد، عدالت گستر و سالم

۱.۸) تشکیل دولتی عقلایی، کارا، مردمی، کم هزینه، پرفایده، پرکار و صبور

۱.۹) تقویت احساس مسؤولیت آحاد مردم در قبال سرنوشت کشور و تصمیمات دولت درراستای تحقق کابینهٔ ۷۰ میلیونی

۱.۱۰) حرکت در جهت تحقق این شعار که مردم صاحبان حقیقی کشور بوده و مسؤولین و مدیران، خدمتگزاران مردم هستند.

۱.۱۱) استفادهٔ برابر آحاد جامعه از فرصت‌ها در جهت تحقق عدالت اجتماعی

۱.۱۲) مبارزهٔ همه جانبه با فقر، فساد، تبعیض، ویژه‌خواری و فامیل‌گرایی

۱.۱۳) حرکت برای برپایی جامعه‌ای پیشرفته، مرفه، مقتدر و نمونهٔ اسلامی

۱.۱۴) استفاده از راهبرد عدالت، صلح و عزت در روابط بین‌المللی

 

۲) راهکارهای اصلاح ساختار و مدیریت :

۲.۱) طراحی نظام مدیریت تحولگرا برپایهٔ عقلانیت، معنویت و عدالت با استفاده از فناوری‌های نوین با نگرش سیستمی

۲.۲) استفاده از همه ظرفیت‌ها و توانمندی‌های مدیریتی کشور بر پایهٔ شایسته‌سالاری

۲.۳) عینیت بخشیدن به این شعار شهید بهشتی: «ما شیفتگان خدمتیم، نه تشنگان قدرت»

۲.۴) حذف اشرافیت دولتی و جلوگیری از سوء استفاده در مصرف بیت‌المال و برپایی دولت کارا، کم هزینه، پرفایده و پرکار

۲.۵) حاکمیت نگاه کارشناسی در دستگاه‌ها با مشارکت دادن نظام‌مند نخبگان، متفکران و نوآوران و انجمن‌های تخصصی و حرفه‌ای در تصمیم سازی‌ها

۲.۶) تمرکززدایی از تهران

۲.۷) انتقال شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی غیرضروری در تهران و دفاتر مرکزی شرکت‌های فعال در استان‌ها و شهرستان‌ها به محل‌های مأموریت خود

۲.۸) استفاده از قابلیت‌های مدیران بومی

۲.۹) طراحی نظام جامع نظارت و ارزیابی امور مبتنی بر تحقق اهداف دولت اسلامی، اجرای برنامه‌ها و تحقق تصمیمات نظام و اعمال سیاست‌های تشویقی و تنبیهی مناسب در این راستا

۲.۱۰) اصلاح ساختار برنامه‌ریزی و تخصیص منابع کشور در راستای تحقق چشم‌انداز ۲۰ ساله، اهداف و سیاست‌های کلّی نظام

۲.۱۱) ایجاد تحول در روند جاری فعالیت‌های عمومی دولت برای تسهیل امور مردم و پاسخگویی مدیران در قبال نظارت عمومی

۲.۱۲) متناسب‌سازی حجم فعالیت‌های دولتی، کاهش تصدی دولتی و ارتقای بهره‌وری دستگاه‌های اجرایی با استفاده از فناوری اطلاعات و برنامه‌های دولت الکترونیک و توسعهٔ فعالیت‌های بخش تعاونی، خصوصی و مردمی

۲.۱۳) اعمال مدیریت هماهنگ بر فرآیندهای چنددستگاهی نظیر اعمال مدیریت یکپارچهٔ شهری، مبارزه با مفاسد مالی و اقتصادی، مقابله با قاچاق کالا و ارز و مبارزه با مواد مخدر و ...

۲.۱۴) استفاده از مشارکت عمومی در تصمیم‌سازیها، حل و فصل نارسایی‌های محلی، تقویت رابطهٔ عاطفی دولت و مردم

 

۳) راهکارهای بهبود وضعیت اقتصادی:

۳.۱) کاهش تورم و نرخ سود بانکی با هدف افزایش قدرت خرید مردم و تقویت تولید به عنوان سیاست‌محوری دولت نهم

۳.۲) هدفمند کردن یارانه‌ها به نفع اقشار ضعیف

۳.۳) اعمال مدیریت اثربخش برای کاهش هزینه‌های دولت

۳.۴) رفع موانع تولید داخلی و امکانپذیری تولید رقابتی مبتنی بر نوآوری فناوری

۳.۵) ارتقای امنیت سرمایه‌گذاری و پشتیبانی از سرمایه‌گذاری‌های خطرپذیر

۳.۶) حمایت از گسترش فعالیت‌های تحقیق و توسعه و نوآوری

۳.۷) حمایت از توسعهٔ مطالعات مربوط به امکانپذیری طرح‌های سرمایه‌گذاری

۳.۸) حمایت از مراکز کارآفرینی، مراکز رشد و پارک‌های علمی و تحقیقاتی، شهرک‌ها و نواحی صنعتی

۳.۹) بهینه‌سازی مصرف انرژی

۳.۱۰) تنظیم بازار با توجه به ظرفیت تولید داخلی و نیاز به واردات

۳.۱۱)تنظیم روابط تجاری با کشورهای خارجی براساس سطح و کیفیت روابط سیاسی

۳.۱۲) تهیهٔ برنامهٔ توسعهٔ همه‌جانبه برای حدود ۱۰,۰۰۰ روستای مستعد

۳.۱۳) حمایت از توسعهٔ صادرات برای تقویت تولید داخلی

۳.۱۴) ترویج استفاده از محصولات داخلی در دستگاه‌های دولتی

۳.۱۵) حمایت از ایجاد مراکز تولید و انتقال فناوری در کشور

۳.۱۶) حمایت از ایجاد مراکز مشاورهٔ فناوری با استفاده از شرکت‌های داخلی و خارجی

۳.۱۷) ساماندهی طرح‌های عمرانی نیمه‌تمام و آغاز پروژه‌های جدید صرفاً بر مبنای مطالعات امکانپذیری، اجرای مهندسی ارزش و داشتن توجیه اقتصادی و اجتماعی

۳.۱۸) افزایش تولید در واحد سطح و توسعه سطح زیرکشت و تأمین منابع و امکانات لازم برای تحقق این امر

۳.۱۹) تلاش برای خودکفایی در تولید داخلی کالاهای اساسی

۳.۲۰) حمایت از بخش کشاورزی از طریق تسهیلات بانکی با کارمزد کم و سایر ابزارهای مؤثر

۳.۲۱) توجه جدی به سیاست‌های افزایش درآمد کشاورزان به ویژه در رابطه با قیمت‌گذاری محصولات کشاورزی و ارتقای کارآمدی خریدهای تضمینی

۳.۲۲) حمایت منطقی از تولید داخلی

۲.۲۳) تقویت و حمایت از توسعهٔ صنایع کوچک، دستی به ویژه فرش و صنایع تبدیلی در روستاهای منتخب از طریق تسهیلات بانکی با کارمزد کم و دیگر ابزارهای لازم

۳.۲۴) تقویت صنعت گردشگری

۳.۲۵) توسعهٔ صادرات خدمات فنی و مهندسی

۳.۲۶) تقویت مزیت‌های رقابتی و توسعهٔ صنایع مبتنی بر منابع داخلی نظیر صنایع انرژی، معدنی، پتروشیمی، تبدیلی و تکمیل و زنجیره‌های پایین‌دستی آن

۳.۲۷) توسعهٔ بازار بورس به عنوان یکی ازمنابع اصلی تأمین و تولید سرمایه

۳.۲۸) حمایت از توسعهٔ شرکت‌های تعاونی و شرکت‌های سهامی عام فراگیر و همچنین توسعهٔ متوازن مناطق مختلف کشور با هدف تأمین عدالت

۳.۲۹) ایجاد تحول در سیستم توزیع کالا و خدمات با استفاده از شیوه‌های نوین

۳.۳۰) کاهش برنامه‌ریزی‌شدهٔ وابستگی بودجهٔ عمومی به درآمد نفت و اختصاص درآمد نفتی به توسعهٔ سرمایه‌گذاری در کشور

۳.۳۱) مقابله با مفاسد اقتصادی نظیر فرار مالیاتی، اقتصاد زیرزمینی و ...

۳.۳۲) جلوگیری از اسراف و تبذیر منابع دولتی و اشرافیت دولتی

۳.۳۳) رعایت اولویت در تخصیص منابع

۳.۳۴) حرکت به سوی ایجاد مدیریت خدمات شهری واحد با محوریت شهرداری‌ها

۳.۳۵) توزیع عادلانهٔ فرصت‌های شغلی و دسترسی برابر به عوامل تولید

۳.۳۶) مقابله با انحصارات و امتیازات ویژه

۳.۳۷) اصلاح نظام بودجه‌ای کشور براساس فعالیت و نه تداوم بودجه سنوات قبلی

۳.۳۸) برنامه‌ریزی برای افزایش امنیت سفرهای زمینی، هوایی و آبی

۳.۳۹) بازسازی بافت‌های فرسودهٔ شهری و روستایی و مقاوم‌سازی ساختمان‌ها با استفاده از مشارکت مردمی

۳.۴۰) ممنوعیت فعالیت اقتصادی برای کارکنان دولت به ویژه مسؤولین، و عدم امکان طرف قرارداد شدن آنها با دستگاه‌های دولتی

۳.۴۱) تهیهٔ برنامهٔ جامع اکتشاف، استخراج و تولید، تصفیه، تبدیل، فروش، توزیع و مصرف منابع انرژی و حامل‌های انرژی

۳.۴۲) افزایش رقابت‌پذیری اقتصاد

۳.۴۳) ارتقای بهره‌وری عوامل تولید نظیر سرمایه، مواد، انرژی و نیروی کار

۳.۴۴) توسعهٔ صنعت و فناوری براساس نتایج آمایش سرزمین

۳.۴۷) به کارگیری فناوری‌های پیشرفته در صنایع موجود و ایجاد صنایع جدید مبتنی بر فناوری‌های پیشرفته

۳.۴۸) ایجاد ثبات اقتصادی از طریق اعمال سیاست‌های پولی، بهرهٔ مالی و ارزی و تجاری مناسب

۳.۴۹) توسعهٔ صندوق‌های قرض‌الحسنه همراه با قانونمندی

۳.۵۰) هماهنگی در انعقاد قراردادهای خارجی باتوجه به روابط سیاسی با کشورها و نظارت نظام‌مند بر انعقاد این نوع قراردادها در راستای رعایت منافع ملی و دستیابی به فناوری‌های پیشرفته

۳.۵۱) مدیریت اثربخش بر منابع آبی کشور به ویژه آب‌های مشترک با سایر کشورها

۳.۵۲) افزایش درآمد مالیاتی از بانک‌ها، شرکت‌های دولتی و شرکت ملی نفت

۳.۵۳) کاهش هزینهٔ تأمین اجتماعی برای بنگاه‌های زیر ۱۵ نفر با هدف تقویت تولید و اشتغال

۳.۵۴) اختصاص درصدی از موجودی حساب ذخیرهٔ ارزی (نفت) به منظور عمران استان‌ها

۳.۵۵) حل مشکل تحصیل روستاییان و مناطق محروم در ابعاد مختلف نظیر تأمین معلم، سرویس حمل و نقل، کمک هزینه به دانش آموزان بی‌بضاعت و ...

۳.۵۶) افزایش تولید فرآورده‌های نفتی در داخل با احداث پالایشگاه جدید برای تأمین نیاز داخلی و پرهیز از خرید فرآورده از خارج و یا معاوضه نفت خام با فرآورده

۳.۵۷) افزایش تعرفهٔ واردات برای محصولاتی که تولید داخلی آن برای بازار مصرف کشور کافی است.

۳.۵۸) برنامه‌ریزی برای کاهش سریع تصادفات جاده‌ای با روش‌های موثر مثل تقویت کنترل پلیس

 

۴) راهکارهای فرهنگی–اجتماعی :

۴.۱) ترویج و تقویت فرهنگ نشاط، امید و انتظار سازنده و زمینه‌سازی برای تشکیل دولت عدل جهانی، حفظ هویت اسلامی–ایرانی در تعامل با جامعهٔ جهانی و دفاع از شکوفایی مجدد تمدن اسلامی

۴.۲) تسهیل همکاری‌های فیمابین حوزه و دانشگاه در راستای حاکمیت هرچه بیشتر ارزش‌های اسلامی در ادارهٔ کشور و استفاده از توان تخصصی متفکران دانشگاه‌ها و فضلای حوزوی برای پاسخگویی به مشکلات جامعه و اعتلای هر چه بیشتر کارآمدی نظام اسلامی و تقویت نقش شورای عالی انقلاب فرهنگی

۴.۳) توجه به جایگاه ویژهٔ خانواده در اعتلای جامعه و رفع موانع موجود برای ازدواج جوانان، استمرار امنیت زندگی مشترک، تأمین معیشت اعضای خانواده و نقش تربیتی والدین در راستای پیشگیری از وقوع بزهکاری‌های اجتماعی، فرار از کانون خانواده، اعتیاد، فساد اخلاقی، بی‌بندوباری و جرایم اجتماعی و طلاق، از طریق ارائهٔ تسهیلات برای ازدواج، مسکن، اشتغال و کارآفرینی، همچنین صیانت از حقوق خانواده

۴.۴) افزایش همبستگی ملی از طریق گسترش مشارکت مردم در قالب فعالیت‌های مساجد، انجمن اولیا و مربیان مدارس، هیأت مذهبی، تشکل‌های غیردولتی، بسیج، احزاب و گروه‌های سیاسی و سایر نهادهای مدنی و ترویج سنت‌های حسنه، گرامیداشت یوم‌الله، تکریم بزرگان، صلهٔ ارحام، وقف، قرض‌الحسنه و گسترش سایر سنتهای اسلامی در جامعه و تقویت آگاهی، انگیزه و غرور ملی در راستای حفظ ارزش‌های دینی، استقلال میهن و سرافرازی کشور و شادابی و نشاط عمومی

۴.۵) پاسخگویی آگاهانه به روحیهٔ نوگرایی و تحول‌طلبی جوانان و برنامه‌ریزی برای تحقق مطالبات به حق دانشجویان، دانش آموزان و جوانان جویای کار و مشارکت دادن زنان و جوانان مستعد با رعایت مراتب شایسته‌سالاری در مدیریت کشور

۴.۶) اعتلای فرهنگ عمومی کشور مبتنی بر تقویت خودباوری و اتکا به نفس، مشارکت سازنده و کارآمد مردم، تقویت وجدان کاری، انضباط اجتماعی و نظم شهری، قناعت‌پیشگی، قانون‌گرایی، عطوفت و مهربانی به یکدیگر، ایثار و از خودگذشتگی، خدمت به مردم، توسعهٔ اخلاق و دین مداری، آداب و اخلاق شهروندی مبتنی بر ترویج فرهنگ قرآنی و آموزه‌های وحیانی و پیشینهٔ فرهنگ و تمدن ایران اسلامی

۴.۷) عنایت به پیوستگی مؤلفه‌های اسلام‌خواهی، ایران‌دوستی و پیشرفت‌طلبی در برنامه‌ریزی برای حفظ و بالندگی هویت ملی ایرانیان و برنامه‌ریزی برای شکوفایی مجدد تمدن اسلامی در عصر حاضر

۴.۸) تقویت مبانی و اصول عدالت‌محوری در حوزه‌های اجتماعی از طریق دسترسی برابر به فرصت‌ها نظیر فرصت‌های آموزشی و فرصت‌های کاریابی، دسترسی به عوامل تولید، مناصب مدیریتی و سلامت عمومی، کاهش فاصله بین مدیران و مردم و مبارزه با تبعیض و ویژه‌خواری

۴.۹) تأمین، حفظ، ارتقا و توزیع عادلانهٔ سلامت برای آحاد جامعه اعم از شهری و روستایی، زن و مرد، کم درآمد و مرفه و ... از طریق تقویت نظام جامع تأمین اجتماعی و گسترش پوشش بیمه‌های فراگیر و الزامی، توسعهٔ آموزش‌های بهداشتی، و برنامه‌ریزی برای پیشگیری از عوامل خطرساز سلامت افراد و بیماری‌های مسری، بهداشت و درمان ارزان و تحقق برنامهٔ پزشک خانواده

۴.۱۰) ارتقای سطح امنیت غذایی و تغذیه مردم برابر استانداردهای تندرستی از طریق تغذیهٔ رایگان برای کودکان و مادران مستضعف در مناطق محروم، هدفمند کردن یارانه‌ها، اصلاح الگوی تولید مواد غذایی و مصرف، کاهش ضایعات مواد غذایی در مراحل تولید، فرآوری توزیع و بازیافت، رعایت بهداشت در تغذیه و ...

۴.۱۱) توسعهٔ ورزش پایه در محلات و مدارس، توسعهٔ ورزش رزمی و ورزش‌های اصیل ایرانی و ورزش عمومی و قهرمانی در سطح کشور، گسترش ورزش همگانی در بین طبقات مختلف روستایی و شهری با بازبینی طرح جامع ورزش و رویکرد توسعه مشارکت‌های مردمی، هنجارسازی و ترویج اخلاق جوانمردی و فرهنگ پهلوانی، دسترسی برابر به امکانات ورزشی و شکوفایی صنعت ورزش، ارتقای بهره‌وری تأسیسات و امکانات موجود .

 

 

برگرفته از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

 

مسکو و خاورمیانه

یولیا تیموشنکو / برگردان: علی‌محمد طباطبایی

نفوذ ایران در خاورمیانه نه فقط به خاطر ناکامی قدرت نظامی ایالات متحده در عراق، که به علت حمایت دیپلوماتیک که ایران از طرف چین و مهمتر از آن روسیه دریافت می‌کند تقویت شده است. اکنون با توجه به پایان رسیدن سفر پرزیدنت پوتین به خاورمیانه که در آن وی موفق به قدرت‌نمایی دیپلوماتیک و فروش تسلیحات نظامی گردید، فرصت مناسبی برای ارزیابی مقدماتی از نفوذ روسیه در منطقه به دست آمده است.

روسیه با برخورداری از حق وتوی خود در شورای امنیت بیشتر فرصت‌های دوسال گذشته‌ی را به کاستن تدریجی از فهرست پیشنهادی تحریم‌هایی گذراند که احتمال می‌رفت علیه ایران به اجرا درآید ـ تحریم‌های ناشی خودداری ایران از پذیرش تعهدات خود نسبت به آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای در خصوص برنامه‌ی هسته‌ای خودش. در نتیجه، تحریم‌هایی که توسط شورای امنیت سازمان ملل به تصویب رسید چنان نیم‌بند از آب درآمد که به نظر نمی‌رسد چندان اثری هم داشته باشد.

روسیه روابط خود با ایران را به عنوان وسیله‌ای جهت نفوذ به دیپلوماسی در سراسر خاورمیانه می‌نگرد، منطقه‌ای که ایالات متحده پس از پایان جنگ سرد به طور موفقیت آمیزی تلاش‌های بسیاری جهت خاتمه دادن به نفوذ کرملین در آن به خرج داده بود. هدف خودخواهانه‌ی دیگر روسیه معاف کردن تحریم‌ها از پروژه‌ی راکتور هسته‌ای بوشهر که برای ایران می‌سازد ـ و قرار است اواخر سال جاری تحویل ایران داده شود ـ و دفع فشار سازمان ملل به ایران بود که می‌توانست منافع مالی را که روسیه از صدور سوخت هسته‌ای برای راه اندازی راکتور امیدوار به دست آوردن آنها بود به خطر بیندازد.

رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین چنین استدلال می‌کند که ایران، بر خلاف کره‌ی شمالی بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای را اخراج نکرده، به قرارداد منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) خاتمه نداده یا هنوز هیچ سلاح هسته‌ای را آزمایش نکرده است، بنابراین باید با این کشور به ملایمت رفتار نمود. لیکن تازمانی که ایران هزینه‌های واقعی برضد برنامه‌ی هسته‌ای خود را به طور دقیق ارزیابی نکند، دلایل چندانی برای بررسی تعلیق غنی‌سازی اورانیوم و پلوتونیوم نخواهد داشت (هردوی این‌ها برای تولید سوخت هسته‌ای به کار می‌روند، اما در ساختن بمب هسته‌ای نیز می‌توانند مورد سوء استفاده قرار گیرند). تعلیق غنی‌سازی اتفاقا پیش شرطی است که اروپایی‌ها و ایالات متحده آن را برای انجام مذاکرات جدی با ایران ضروری می‌دانند.

تجارت روسیه با ایران رقم بسیار بالایی را شامل می‌شود که این خود دلیل دیگری است که چرا روسیه نگران تحریم ایران است. در این بین آمریکا نیز به بانک‌های خارجی برای جلوگیری از انجام معاملات با ایران فشار وارد می‌آورد. ماه گذشته آمریکا پنج شرکت دیگر را به فهرست خود اضافه کرد (٤ شرکت در چین و یکی در ایالات متحده که البته نماینده‌ی یک شرکت چینی است) که در پروژه‌های هسته‌ای ایران مشارکت داشته‌اند و به همین دلیل آنها را از انجام تجارت با کمپانی‌های آمریکایی محروم ساخت. اکنون این بیم و نگرانی فزاینده در مسکو به وجود آمده است که دولت ایالات متحده در نظر دارد شرکت‌های روسی را که با ایران و بلندپروازی‌های هسته‌اش مرتبط هستند مشمول این قبیل تحریم‌ها قرار دهد.

خط مشی روسیه که بر سود مالی آنی و امید برای نفوذ دیپلوماتیک مبتنی است اکنون به خطر افتاده است (اوکراین به سهم خودش از پیش تصمیم به عدم شرکت در ساخت راکتور بوشهر گرفته بود). اگر این سوء ظن صحیح باشد که ایران به طور مخفیانه روش ساخت و استفاده از سلاح هسته‌ای را به دست آورده و به همین ترتیب روش ساخت موشک دورپروازی که قادر به حمل کلاهک هسته‌ای باشد (در حالی که ایران به طور آشکار اعلام نموده است که موفق به ساخت موشک‌های دورپرواز قادر به حمل کلاهک هسته‌ای شده است)، در چنین حالتی به محض آن که ایران بتواند بر پروسه‌ی غنی‌سازی کاملا مسط شود، در موقعیتی قرار خواهد گرفت که در هر لحظه‌ی دلخواه و بدون اطلاع قبلی از محدوده‌های ان‌پی‌تی خارج شود. روسیه با سست کردن دیپلوماسی، جهان را همراه با خود به مرحله‌ی خطرناک‌تری می‌برد.

اما چنین سیاستی دوبرابر معمول کوته‌بینانه است، زیرا ایرانی که همسایه روسیه بوده و به سلاح هسته‌ای مجهز باشد نمی‌تواند قاعدتا به سود منافع روسیه باشد، به ویژه با توجه به ٢٠ میلیون شهروند مسلمان روس که به طور روزافزونی به سوی بنیادگرایی دینی کشیده می‌شوند. در واقع جمعیت مسلمان روسیه تنها بخش از کل جمعیت کشور است که در حال رشد می‌باشد. معنای تلویحی آن این است که مسلمانان در خط مشی‌های داخل روسیه و در چند دهه‌ای که پیش رو داریم به عامل بزرگتر و قوی تری تبدیل می‌شوند. این واقعیت که ایران غالبا به عنوان یکی از مهمترین حامیان جدایی‌طلبان چچن تلقی شده است نیز گواه دیگری از کوته‌بینانه بودن سرشت خط مشی‌های روسیه است.

لیکن روسیه در تلاش‌هایش برای افزایش چشمگیر جایگاه و اعتبار خود به عنوان یک ابر قدرت به نظر می‌رسد که آماده قربانی کردن منافع امنیتی دراز مدت خود در منطقه و نه فقط در خصوص ایران، به سود برآورده ساختن منافع کوتاه مدت و آنی دیپلوماتیک خود است. مسئله‌ی اصلی در باره‌ی ترکمنستان امروزه این است که آیا خلا به جای مانده‌ی پس از مرگ نیازوف (ترکمن باشی) این امکان را به دست می‌دهد که افراط‌گرایی اسلامی از کشورهای همسایه (ایران و افغانستان) به ترکمنستان هم سرایت کند. با این وجود به نظر می‌رسد تنها موردی که روسیه نگران آن است این باشد که هر دولتی هم که در ترکمنستان به روی کار آید باید خود را با منافع کرملین تنظیم و تطبیق دهد.

روسیه سال‌های طولانی است که در ترکمنستان مسلط است. بیشتر گاز این کشور از طریق خط لوله‌ی روسیه به خارج صادر می‌شود. گازپروم، شرکتی دولتی در روسیه و یک غول اقتصادی است که گاز را به قیمت نسبتا ارزان می‌خرد و سپس در روسیه آن را توزیع می‌کند، یا همان گاز را در اروپا با سود قابل توجه می‌فروشد.

اسرائیل نیز مانند ترکیه و ایالات متحده باید امیدوار باشد که حاکمان جدید ترکمنستان مشتاق به بسط و گسترش توزیع و فروش گاز خود باشند و آنهم از طریق تصمیم برای به راه انداختن پروژه‌ای جهت ساختن شبکه‌ی توزیع گازی که از زیر دریای خزر می‌گذرد. لیکن در خود فضای سیاسی ترکمنستان نیز باید گشایش و توزیع مجدد قدرت روی دهد، زیرا تنها اپوزیسیون موجود در کشور که دارای قدرت است به طور نگران کننده‌ای بنیادگرایان اسلامی هستند.

روسیه قرن‌ها نفوذ خود در خاورمیانه و آسیای مرکزی را پشت سر دارد، نفوذی که بیشتر آن صرف ادغام نمودن دیگران به درون روسیه و شوروی شده است. این نفوذ می‌تواند به عنوان فشار نیرومندی جهت برنامه‌های مثبت به کار گرفته شود، اگر البته روسیه به تلاش و رسیدن به منافع کوتاه مدت خود خاتمه داده و در جهت منافع طولانی مدت خود اقدام كند، آنچه كه به بهترین شکل از طریق یک ایران روبه ترقی اقتصادی و فاقد سلاح‌های هسته‌ای و ترکمنستانی که در آن آزادی‌های سیاسی رعایت می‌شود به دست خواهد آمد.

-----------
یولیا تیموشنکو نخست وزیر پیشین اوکراین و رهبر فعلی اپوزیسیون در آن کشور است.
Moscow and the Middle East by Yulia Tymoshenko.
Project Syndicate 2007.

ترکیه

راي دادگاه قانون اساسي صادر شد:
تركيه در مسير اعتدال - نفيسه كوهنورد

---

ساعت 30/23 دقيقه جمعه‌شب گذشته به وقت آنكارا همزمان با پخش سريالي انتقادي درباره كودتاي 1960 از كانالي پر طرفدار در تركيه صداي پاي چكمه پوشان در گوش مردم اين كشور بار ديگر طنين انداخت. ارتش اين بار نه به سياق گذشته و از راه تسخير ساختمان صدا و سيماي دولتي كه با شيوه‌اي مدرن به واسطه سايت اينترنتي در بيانيه‌اي هشدار آميز حركت سنتي خود را تكرار كرد.

بيانيه‌اي كه در آن ياشار بيوك آنيت فرمانده نيروهاي مسلح تركيه از دغدغه 80 ساله نظاميان يعني به خطر افتادن رژيم لا‌ئيك سخن رانده و ياد‌آور شده بود هر زمان كه اين تهديد جدي شود ارتش وارد ميدان خواهد شد. زمان‌بندي انتشار اين بيانيه اما نفس‌ها را در سينه سياسيون ترك حبس و خون را در شريان دموكراسي نيم‌بند تركيه منجمد كرد. تهديد‌نامه آنيت در واپسين ساعات روزي منتشر شد كه مجلس سرگرم برگزاري اولين دور انتخابات رياست‌جمهوري بود تا شايد بتواند عبدا... گل نامزد حزب حاكم عدالت و توسعه را در صورت كسب آراي لا‌زم راهي كاخ چانكايا كند. اما به رغم آنكه اكثريت كرسي‌هاي مجلس از آن اين حزب بود انتخابات نه‌تنها بر وفق مراد عدالت و توسعه‌اي‌ها پيش نرفت كه براي نخستين بار در تاريخ تركيه حزب مخالف و اقليت مجلس (جمهوريت خلق) به بهانه ضرورت حضور 367 نماينده در سالن سرنوشت رياست‌جمهوري را به دستان دادگاه قانون اساسي سپرد.

با اين وجود در تمام لحظات پر‌تنش آن روز به‌ظاهر تنها احزاب سياسي با يكديگر دست به گريبان بودند و بازي در چارچوبي دموكراتيك جريان داشت. پس اين هياهوي نيمه‌شب ارتش براي چه بود؟ آيا واقعا ميراث مصطفي كمال پاشا با خطري مواجه است؟ اين مهلكه چيست كه با گذشت نزديك به يك قرن هنوز همچون بختك گلوي جمهوري لا‌ئيك تركيه را مي‌فشارد؟ اسلا‌م‌گرايي؟ آيا حزب حاكم دشمن سكولا‌ريسم است؟

تا‌كنون بيشتر نگاه‌ها به گذشته حزب عدالت و توسعه معطوف بوده است. آري سران حزب روزگاري پاي منبر استادشان نجم‌الدين اربكان رهبر احزاب اسلا‌مگراي فضيلت و سعادت مي‌نشستند و پس از هر نماز براي نابودي لا‌ئيك‌ها دعا خوانده و شعار مرگ بر آمريكا سر مي‌دادند.

گرچه سال‌ها بعد مرشد خود را رها كرده وبه فرزندان ناخلف اربكان ملقب شدند در محافل سكولا‌ر همچنان به اسلا‌مگرايي شهره بوده و هستند. چه همسرانشان محجبه بوده و خود هرگز نماز جمعه را حتي در پر‌كارترين روزها فرادا بر جاي نياورده‌اند. علا‌وه بر اين بيشتر اعضا در مدارس مذهبي امام خطيب درس خوانده‌اند و اگر راهشان از كوي سياست نمي‌گذشت احتمالا‌ اكنون خطبه خوانان مساجد كشور بودند. با اين حال تجربه و كارنامه 6ساله عدالت و توسعه به رهبري رجب طيب اردوغان نشانگر آن است كه عرصه قدرت و سياست ويژگي‌ها و قواعد خاص خود را مي‌طلبد و هر كه ميل به ماندن در اين ميدان دارد گاه ناچار است دندانه‌هاي تيز خود را سوهان زند تا بتواند در پازل سياسي همراه رقبا جاي مناسب و پايداري براي خود بيابد. اين واقعيت را عدالت و توسعه‌اي‌ها به‌خوبي دريافته‌اند.

انتخاب پسوند محافظه‌كاران دمو‌كرات در مقابل لقب اسلا‌مگرا از سوي ايشان مؤيد اين موضوع است كه آنها از همان ابتدا سعي كرده‌اند نشان دهند هرگز خواهان سر‌شاخ شدن با مخالفان پرو‌پا قرص خود نبوده و هر تغييري را با آرامش و در قالب همين نظام دنبال مي‌كنند. همان‌طور كه بر‌خلا‌ف وعده‌هاي پيش از انتخابات خود، تلا‌ش چنداني براي رفع معضل بانوان محجبه در محافل رسمي‌ به خرج نداده و مانند زمان شهرداري اردوغان پلمب بر در مراكز فروش الكل نزدند. جالب اينكه بيشتر زنان عضو در ساختار اصلي حزب عدالت و توسعه غير‌محجبه هستند. پس چه چيزي حاميان سنتي لا‌ئيسم را مي‌ترساند؟

در اين نقطه مشكل ريشه‌اي و ديرينه تركيه آشكارا نمايان مي‌گردد و آن در‌هم آميختن كماليسم و سكولا‌ريسم است. اولي شكل ايدئولوژيك و انحرافي ديگري است. همان چيزي كه آنيت در بيانيه خود ارتش را مالك و پاسدار آن مي‌شمرد. در اينجا سمبل‌ها جاي قواعد بنيادين و ضروري را گرفته و اسا‌س مطلب به چند اصل نمادين تقليل مي‌يابد. نظامي ‌كه فرمانده ارتش از آن ياد مي‌كند به آساني با تواشيح چند دختر‌بچه در شهر اورفا به مناسبت جشني ملي و آن هم خارج از مراكز رسمي‌ به خطر مي‌افتد و برگزاري مسابقه قرآن‌خواني ميان دانش‌آموزان پسر به استدلا‌ل بيانيه مي‌تواند قلب آن را نشانه رود، در حالي كه هيچيك از اينها با سكو‌لا‌ريسم به معناي جدايي حوزه دين و سياست منافاتي ندارد. نكته ديگر اينكه خود حاميان سنتي لا‌ئيسم يا به تعبير بهتر كماليسم در باره جدايي كامل دين و دولت دچار تناقضي ديرينه هستند كه نشانه آن وجود ارگاني به نام مسوول امور ديانت در چارچوب نظام و تحت نظر حكومت اين كشور است. از طرفي نوع پوشش نيز به‌عنوان امري كاملا‌ خصوصي محسوب مي‌شود كه هر‌گونه دخالت در آن مخالف آزادي‌هاي شخصي است. اصلي كه يكي از پايه‌هاي اجتناب‌نا‌پذير سكو‌لا‌ريسم به شمار مي‌رود.

البته اينها فقط يك روي ماجرايي است كه در تركيه جريان دارد. اسلا‌مگرايي يگانه واهمه نظاميان نيست. رويداد جمعه‌شب گذشته به‌نوعي خاطره كودتاهاي 1960 و 1971 را در ذهن مردم تركيه زنده كرد. كودتاي اول عدنان مندرس نخست‌وزير وقت را بر سر دار برد و ديگري دميرل را ناگزير به استعفا كرد. در هر دو مورد حزب حاكم صاحب اكثريت كرسي‌ها در مجلس بود و مي‌رفت قله‌هاي نظام را همراه با قلب مردم فتح كند. حال همان راه را عدالت و توسعه مي‌پيمايد. آن دو ديگر اما مهر اسلا‌مگرايي بر پيشاني نداشتند. با اين وصف هشدار يونيفورم‌پوشان گوش آنها را نيز نواخت. وقتي اين سه را كنار يكديگر قرار دهيم قسمت ديگري از مساله آشكار مي‌شود. آن هراس از يكدستي و بر‌هم‌ خوردن تعادل در بازي احزاب است. اين مو‌ضوع علا‌وه بر ارتش همواره برخي حزب‌هاي ريشه‌دار و قديمي ‌تركيه مانند جمهوريت خلق را هم به واكنش واداشته و سبب شده اين حزب در صف موافقان مداخله نظامي‌ قرار گيرد. از نگاه ايشان يكدست شدن ارگان‌هاي نظام ابزار بازي و اعمال فشار را از دست رقيبان خارج ساخته و حتي مي‌تواند به تابوت آنها بدل شود.

اينك در‌باره عدالت و توسعه هر دو معضل بالا‌ به هم گره خورده است. اما مهم‌تر از همه تركيه را با آزموني دشوار رودر‌رو ساخته و آن امتحان دمو‌كراسي است. آيا هنوز زمينه براي رژه ارتش در صحنه سياسي اين كشور وجود دارد؟ واكنش سران احزاب در قبال بيانيه آنيت خلا‌ف اين را گواهي مي‌دهد. اركان مومجو رهبر حزب مام‌ميهن و محمد آغار رئيس حزب دموكرات به‌رغم اينكه از حضور نمايندگان خود در جلسه راي‌گيري مجلس خودداري كردند بيانيه ارتش را عيبي بزرگ براي دمو‌كراسي تركيه خوانده و خواهان حفظ آرامش در كشور شدند.

همصدا با ايشان، اكثر قريب به اتفاق روزنامه‌نگاران و روشنفكران با عقبه‌هاي متفاوت اعم از ملي‌گرا، لا‌ئيك و اسلا‌مگرا حل بحران را تنها در بستر سياست ممكن دانستند. واكنش عدالت و توسعه به‌عنوان مخاطب اصلي نامه هم جالب بود و تفاوت دوره و زمانه را با 23 سال پيش به‌خوبي منعكس مي‌كرد. اردوغان صبح شنبه در جمع اعضاي هلا‌ل احمر تركيه با بيان اينكه بلا‌يا و آفت‌ها همواره سيل و زلزله نيست، تاكيد كرد هر آنچه يكپارچگي و دموكراسي را در كشور هدف قرار دهد، مصيبتي بزرگ است و مردم به چنين چيزي اجازه نخواهند داد. گرچه وي بر‌خلا‌ف اربكان كه هشدار ارتش را هيچ شمرد، راه تدبير پيش گرفته و عصر همان روز در تماسي تلفني با آنيت به رايزني پرداخت؛ ولي اين را نيز متذكر شد كه ارتش تحت نظارت نخست‌وزير است.

با نگاهي به گذشته، مي‌توان دريافت كه چنين اظهار‌نظرهايي در موارد مشابه هرگز ممكن نبود وحتي از مخيله احزاب نيز نمي‌گذشت كه مي‌شود در مقابل حركات نسنجيده ارتش كه همواره در جايگاه مقدس نظام قرار داشته ايستاد و آن را به نقد كشيد، هرچند كه اين نقدها با تقيه همراه باشند.

از منظري ديگر اين سوال مطرح است كه آيا به‌راستي نظاميان كه اكنون پس از اصلا‌ح قانون اساسي برترين پايگاه خود، شوراي‌عالي امنيت ملي را به غير‌نظاميان واگذار كرده‌اند و در شرايطي كه تركيه در تقلا‌ي هماهنگي هر‌چه بيشتر با استانداردهاي موعود كهن خود، اتحاديه اروپاست باز خويشتن را قادر به مداخله غير‌دمو‌كراتيك مي‌دانند؟ آنچه از نجواهاي سياسيون و در ميان سطور نويسندگان نزديك به ارتش بر‌مي‌آيد اين است كه هسته اصلي نيروهاي مسلح نيز بر اين باورند كه ديگر دوران حضور با تانك و مسلسل در ميانه ميدان‌هاي شهر به سر رسيده است. از اين ديدگاه تنها گروهي بازنشسته كه هنوز در فضاي 20 سال قبل در‌جا مي‌زنند و چندين جوان خام وابسته به ايشان هستند كه تصور مي‌كنند مي‌شود با قواعد پيشين گوي را از ميدان ربود. گواه اين مطلبي بود كه چندي پيش مجله نقطه چاپ كرد و پرده از توطئه‌اي در نطفه خفه‌ شده برداشت. بر اساس نوشته مجله، 3 سال پيش گروهي از افسران جوان به تحريك ژنرال‌هاي كهنسال درصدد برآمدند كودتايي عليه اردوغان ترتيب دهند كه با مخالفت سر‌سختانه حلمي‌ اوزكوك - فرمانده وقت ارتش- مواجه شده و به شكست انجاميده است. حتي به تحليلي گفته مي‌شود با توجه به زمان انتشار بيانيه آنيت و متن آن كه از سراسيمگي حكايت دارد احتمالا‌ بار ديگر بوي چنين جنبشي در ميان افسران جوان به مشام رسيده و فرمانده ارتش براي كنترل اوضاع دست به اين اقدام زده است. علا‌وه بر اين نظاميان مي‌دانند كه هرگونه حركت منافي دموكراسي كشور را سال‌ها به عقب مي‌راند كه كمترين هزينه آن وداع با روياي اروپايي شدن است. بنا بر اين عقلا‌ي ارتش هرگز حاضر به تقبل اين مسووليت نيستند.

با اين همه حزب نخست‌وزير با موقعيت نسبتا دشواري روبه‌روست. اردوغان توانست خونسردي خود را در قبال ارتش حفظ كند اما برخي گروه‌ها به‌ويژه سرمايه‌داران تاب چنين بحراني را نداشته و خواهان تصميم‌گيري هر چه زودتر دولت هستند.

دادگاه قانون اساسي تركيه ديروز در فضايي مملو از كشمكش‌هاي سياسي اعلا‌م كرد كه راي‌گيري دور اول مجلس درباره رياست‌جمهوري قابل قبول نبوده و دولت و مجلس اين كشور بايد به‌زودي تصميم خود را درباره چگونگي برگزاري راي‌گيري اعلا‌م كند. اكنون حزب عدالت و توسعه دو راه پيش رو دارد؛ يا بايد قبل از انتخاب رئيس‌جمهور تصميم به برگزاري انتخابات زودرس بگيرد يا با رايزني‌هاي دشوار بار ديگر نمايندگان احزاب مخالف مجلس را راضي به ادامه روند گزينش رئيس‌جمهور در مجلس كند. به هر حال نتيجه تصميم‌هاي ديروز هرچه باشد شايد آن قدر‌ها براي روشنفكران و قشر رشد‌يافته تركيه مهم نباشد آنچه در اين مقطع حياتي مي‌نمايد سرنوشت دموكراسي در اين كشور است. با آنكه هنوز هستند مردماني كه يكباره دستخوش هيجانات‌شده و در جوي مملو از سرودهاي ملي و پرچم‌ها با اتوبوس مجاني قصبه كوچك خود را رها كرده و به شهرهاي بزرگ مثل آنكارا و استانبول مي‌روند تا در سايه تظاهرات‌هاي به‌ظاهر حامي ‌رژيم يا حتي حمايت از احزاب اسلا‌مگرا و ملي‌گراي افراطي‌، براي يك روز هم شده، لذت زندگي در كلا‌نشهر را بچشند، به نظر مي‌رسد بيشتر جمعيت 70 ميليوني تركيه راهي جدا از 300‌،400 هزار تظاهراتچي انتخاب كرده‌اند و آن ميانه‌روي و اعتدال است. جشنواره فيلم استانبول امسال شاهد اكران 4 فيلم منتقدانه در مورد كودتاي 1980 بود كه استقبال بي‌نظير جوانان ترك از اين فيلم‌ها نشان داد آنها ديگر ميلي به تندروي ندارند و ترجيح مي‌دهند حكايت آن روزگار را تنها در پرده سينما تجربه كنند.

انتهاي خبر // روزنا - وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی//www.roozna.com

 

The Effects of the Iraq War on the U.S. – Turkish Relationship

May 6, 2003
Council on Foreign Relations

---

The U.S. – Turkish relationship has been affected not so much by the aftermath of the war as by what preceded it. The Turkish-American partnership has developed over the past fifty years and includes joint efforts in Korea, Bosnia, Kosovo, and Afghanistan. During his 1999 visit to Turkey shortly after the devastating earthquake, President Clinton described the relationship as a “strategic partnership.” At that time, there was overwhelming popular support for the relationship.

On March 1, 2003, by a very narrow vote, the Turkish Parliament rejected a motion to permit U.S. ground troops to transit Turkey prior to the Iraq War. The new AK Party government was inexperienced and failed to recognize the significance of the Turkish-U.S. relationship. Since then, there has been a widespread expression of considerable chagrin throughout the Turkish establishment.

It should be remembered however, that the Turkish people were 95% opposed to the war and the new political leadership seemed unable or unwilling to convince the public that cooperation with the U.S. was in Turkey’s most vital strategic interest. Turkey forfeited a hefty package of grants and loan guarantees amounting to $30 billion.

The Iraq War was short and decisive. The fears expressed by Turks about floods of refugees were proven false. On the other hand, the warnings given to the U.S. by Turkey about the possibility for widespread chaos and anarchy after the war have been proven correct.

At this point, most Turks want to get things right. There is a deep interest in renewing ties with the U.S. The brevity of the war, and the relative stability in Northern Iraq on the Turkish border, have meant that the damage to Turkey’s crucial tourism industry will be far less than Turks had anticipated.

U.S. Foreign Policy Priorities for Turkey

In assessing our foreign policy priorities, it is very important that we keep the big picture in mind. Turkey is important to the U.S. for a host of reasons:

o                                                        Turkey is a majority Muslim country that has been a successful democracy

o                                                        Turkey is a regional power with the potential to serve as a model to nations aspiring toward parliamentary democracy and free market economy

o                                                        Turkey has a large, well-trained, well-equipped and highly disciplined army that has performed well in operations in Bosnia and Afghanistan

o                                                        Turkey is part of the energy corridor linking Central Asia and the Caucasus to Europe

o                                                        Turkey has played the role of honest broker in the Middle East, maintaining good relations with both Israel and the Arab countries

o                                                        Over a period of fifty years, Turkey has been a reliable, dependable ally

If we accept the importance of Turkey for these and other reasons, we might want to set the following priorities for our foreign policy:

7.       Establish good working relations with the AK Party, maintaining constant contact at all levels to insure that the miscalculations and miscommunications that surrounding the March 1 debacle do not recur

8.       Make it clear to Turkey that we expect Turkey to work with us to resolve the Middle East dispute, rather than around us

9.       Intensify contacts with the Turkish Army

10.   Encourage Turkey to establish good relations with all Iraqis, including the Kurds of Northern Iraq

11.   Work with Turks to achieve a resolution of the Cyprus conflict

12.   Continue the consistent U.S. support for Turkey’s bid to join the EU

13.   Assist Turkey in improving and expanding its educational system

U.S. Goals for the U.S. – Turkish Relationship

It is in the strategic interest of the U.S. that Turkey continue to democratize, westernize and modernize. A stable and prosperous Turkey will be an anchor for the entire region from the Balkans to the Middle East to the Caucasus and Central Asia.

The government: the U.S. should be realistic about the populist AK Party government. Many of its representatives in Parliament are barely high school graduates. We should actively engage with parliamentarians to ensure that there is an adequate understanding on both sides of all issues of mutual interest.

The military: it is evident from recent statements that there is a split within the military between those leaning towards isolationism and those who would promote Turkey’s EU aspirations. There is no reason that the Turkish military can not remain strong while playing the role that the military rightly plays in a democracy.

The Turkish people: there has been an alarming rise in anti-American sentiment. Turkey is ripe for a penetrating and sophisticated public diplomacy effort. Influential members of the Turkish media should be invited to Washington for briefings. U.S. policy experts should be readily available to the Turkish media for interviews. More important in the long run, Turkish – American academic, professional and youth exchange programs should be considerably amplified immediately.

The Big Issues

Iraq: Turkey should be encouraged to engage in the reconstruction effort in Iraq. Turkey has the proximity and the know-how. Turks should be persuaded to revise their approach to Northern Iraq and to consider this neighboring area as a significant potential trading partner, rather than a threat. Turkey should be nudged to participate in humanitarian and peace keeping efforts in Iraq.

EU: It is in the interest of both the U.S. and Europe that Turkey’s EU candidacy be taken seriously and that Turkey be encouraged to pursue the economic and human rights reforms required for membership. At present, Turkey receives only a fraction of the support per capita from the EU that other candidate countries receive. The EU should be encouraged to get serious on this score.

Middle East: The AK Party has behaved with considerable ambiguity regarding its relations with the countries of the Middle East. Turkey should continue to raise its voice against terrorism. FM Gul recently called for a new vision for the Islamic world, reminding his audience at the OIC (Organization of the Islamic Conference) meeting in Teheran that the heritage of Islam is peace, tolerance and compassion. Finally, the AK Party should be very clear that the strong Turkish – Israeli relationship established over the past decade will continue.

Cyprus: Turkey should actively encourage the resolution of the Cyprus conflict. It is to the benefit of the Turkish people that a united Cyprus enter the EU. Any other outcome will be a considerable setback for Turkey’s own candidacy.

The Future

Despite the terrible strain between Turkey and the U.S., there is a considerable reservoir of good will remaining. Gestures on both sides would be useful: the U.S. should allow Turkey a significant role in the reconstruction of Iraq, and Turkey should work much more closely with the U.S. on the resolution of the Middle East conflict.

Finally, and possibly most important, Turkey should be encouraged to upgrade its educational system so that its young people can meet with Americans and Europeans as equal citizens of the world. Demographics indicate that there will be a need in Europe in the future for this youthful workforce. Turks should be ready to provide a well-educated populace. This, more than anything, will permanently cement Turkish ties with the West.

Secularists’ and ‘Islamists’

·                                 Abramowitz: Major Political Clash in Turkey between ‘Secularists’ and ‘Islamists’

Interviewee:	Morton I. Abramowitz, Senior Fellow, The Century Foundation
Interviewer:	Bernard Gwertzman, Consulting Editor

·                                 April 27, 2007

·                                 Morton I. Abramowitz, U.S. Ambassador to Turkey during the first Persian Gulf War in 1990-1991, says many Turkish “Secularists” fear a government headed by the “Islamist” party of Prime Minister Erdogan could turn back the clock and introduce religion into public life. Abramowitz thinks these concerns are exaggerated. He adds that Turkey's nominee for president, Foreign Minister Abdullah Gul, is well known to the West for his conciliatory positions.

·                                 Turkey’s political scene is in an uproar these days over the choice of a new president. The prime minister, Recep Tayyip Erdogan, the leader of the so-called Islamist party, the Justice and Development Party [AKP], has picked the Foreign Minister Abdullah Gul. This has caused a big stir. Why?

·                                 The stir was first of all against Prime Minister Erdogan, whom many of the so-called Secularists considered arch-evil and a very deceptive man. They tried very hard to get him not to name himself. There were two groups at work here. One, the Secularists, who dislike Erdogan because of what they perceive as his religious aspirations for changing Turkey’s political system. He would also be sitting in the seat of Ataturk, the founder of modern Turkey, with a wife who wears a headscarf, and thereby is anathema to Secularists.

·                                 But at the same time, the members of his own party were worried about losing him to the presidency because the parliamentary elections are coming up, and he is their best vote getter. So he probably backed down for a combination of reasons. He picked Gul, who is equally appreciated in the AKP, who has had a lot of experience, actually much more governmental experience than Erdogan. Gul comes across in public as a man who doesn’t like to create controversy and who tries to find ways to ameliorate conflict. And he was the number two man in the party basically.

·                                 And he’s the foreign minister.

·                                 He has been foreign minister for the last four years. And certainly he is respected by people in the foreign ministry and by many of his colleagues in other foreign ministries around the world. The Secularists probably dislike him less, but they distrust him because he shares Erdogan’s political philosophy, which they think is aimed at changing Turkey’s status as a secular state. Gul’s wife also wears a headscarf. So both of those factors are of deep concern to many of the Secularists. The Secularists are trying to promote a sort of electoral coup by threatening to boycott the parliament. I don’t know if that can work.

·                                 Now the chief Secularists, of course, are the military, right?

·                                 Certainly there are many sources of secularism, but the guardian of the secular state has always been the military. That’s one of their functions. They believe their duty is not just to defend Turkey, but to defend the secular regime. They are very unhappy with Erdogan. And they don’t like this happening, but it does not appear that they will undertake a coup or anything of the sort.

·                                 If you’re a Secularist, you can also be a Muslim, right?

·                                 Absolutely. Most Secularists are Muslim. The question is how much of your religious philosophy you bring into the management of the state and of the social order. There are some who are deeply worried that somehow or other the Islamists will introduce Islamic law, the so-called sharia, as a governing element in Turkey. I think that’s highly, highly unlikely, and would create a huge revolution in Turkey. On the other hand, Secularists are always concerned that the Islamists, in power, will change the nature of Turkish life, leading to more headscarves, more attention to religious schools. Those are actually big issues. A friend of mine, who is a Secularist, wrote me a letter saying, “I feel the pressure from them on me all the time.” It’s a daily, living pressure of seeing somehow or other, religion becoming a greater force in Turkish life.

·                                 I was reading an interesting article today on the Internet. Gul’s wife wears a headdress. They have a daughter who goes to college. And the daughter, when she’s at home, wears a headdress. But when she’s in school, she wears a wig, the article said.

·                                 The Islamic headgear is verboten in public institutions. If you want to attend a university, participate in class, you can’t legitimately wear a headscarf. They will deny you the ability to participate.

·                                 But a wig is okay?

·                                 A wig is okay.

·                                 A headdress can be a big issue.

·                                 The headdress is a symbol of a reversion to the pre-Ataturk period. That’s in large part what it is.

·                                 You mean under the Ottoman Empire. . .

·                                 There was the fez and all those sorts of accoutrements of the time when the Ottoman Empire was a religious state. The headdress is viewed as an anti-Ataturk symbol and a political statement, not just an individual wanting to wear a headdress. It is a political statement that they are seeking to change the nature of the Turkish political entity.

·                                 Does all this furor over religion in public life distract from the big foreign policy issues? Turkey has had problems with the United States and in northern Iraq with the Kurdish problem, right?

·                                 Religion in public life has become a very polarizing issue. The country is quite divided now because it will be a genuinely historical change if the AKP has the government, the presidency, and the parliament. But you have to look at their record. This has been, by Turkish standards, a very successful government. It has not significantly changed the nature of the secular state at all. There are many constraints to it, including the military. So I believe that there are great constraints against Turkey becoming a religious state.

·                                 What is the U.S. reaction?

·                                 I don’t want to speak for the U.S. government, since I don’t belong to them anymore, but I think the United States believes they’ve done a good job. They’ve been democratically elected. We work together with them on many, many issues. And there’s no reason to, in any way, contest what is happening, although we all understand the conflicting tendencies here and the deep concerns. I myself have always been somewhat suspicious and skeptical, but that’s because of my own secular background.

·                                 When you say Islamist to an American, he thinks of al-Qaeda. Could Turkey become an extremist state?

·                                 That is out of the question. I don’t want to say there won’t be greater manifestations of religion, such as more people going to religious schools perhaps, maybe the freeing of the headscarf in public places. But I don’t believe this will fundamentally change the nature of the Turkish state. There are enough constraints. Also, these people want to get into the European Union. They fought very hard to become eligible for the European Union. Whether the European Union will let them in, who knows? It would be unfortunate if they didn’t. The Turks have been involved in a huge amount of diplomacy with Western countries. Turkey gets huge amounts of foreign investment now, which didn’t happen before this government, from $1 billion to $30 billion. When I look at the previous governments for the past fifteen years, compared to this one, it’s night and day.

·                                 Interesting. What caused this rebirth in Turkey?

·                                 A number of things happened. First, the previous administration, to their credit, had started a very serious program of commitment to the IMF [International Monetary Fund] to keep budgetary restraints. Second, they’ve opened up the market much more. Third, they’ve carried out a big privatization campaign. They have done a substantial number of the things that people talked about for years that weren’t being done.

·                                 Let’s touch on foreign policy a little bit. What are relations with the United States like?

·                                 Iraq is a central issue and has been the central issue between the United States and Turkey for a number of years. Turks feel the end result of U.S. military involvement in the first Gulf War and this Gulf War has produced something which they have always feared: a Kurdish state next door.

·                                 This goes back to the first Gulf War, when you were ambassador.

·                                 Yes, it’s not something that’s just happened. The Turkish public was against the first Gulf War and it was only because Turgut Ozal was president and had a majority in his party that the Turks participated in ways that helped us with that war. Before the second war started we had this big explosion when they turned down our efforts to let U.S. troops enter northern Iraq through Turkey. While there has been enormous growth in anti-Americanism over the past few years, or anti-Bushism, depending on how you look at it, right now the Turkish government very much wants the Americans to be successful, to keep Iraq together, and somehow prevent it from breaking up and having an independent Kurdish state. The Turks have an existential problem they have not been able to resolve: How do they deal with this entity which they fear may have a huge impact on their own domestic Kurds? Now that may be exaggerated fear, but it is certainly a fear.

 

Iraq’s Battle of Washington

Democratic lawmakers urge President Bush to sign the war funding bill just passed by Congress. (AP Images/Dennis Cook)

April 27, 2007

Prepared by:

Robert McMahon

 

Almost instantly after their legislative victory linking Iraq war funding to a timeline for withdrawing U.S. troops, Democratic lawmakers began looking at alternatives to their bill. A presidential veto in the days ahead is a foregone conclusion, underscored by a White House rejection of the war-funding bill as “defeatist legislation that insists on a date for surrender.” Yet public opinion surveys indicate solid public support (Pew) for a troop withdrawal timeline, emboldening congressional Democrats to press the president for a compromise.

So far the congressional Democrats have reflected a public mood that opposes the Iraq war but displays little clarity about how it should end, writes Elizabeth Drew in the New York Review of Books. “They have adopted the position that they aren't trying to end the war but to ‘refocus the mission’ so that American troops will be in less danger,” she writes. The Democrats’ ability to maneuver through the political standoff with President Bush will have repercussions both for the prosecution of the war, and for their party’s political prospects in the 2008 campaign. Democratic presidential aspirants in their first debate on April 26 all expressed eagerness to end the Iraq war, though they differed on the details. Sen. Christopher J. Dodd (D-CT) was the only major candidate who stated at the debate that he supports eventually cutting off funding (WashPost) for the war.

With signs that Republican patience on Iraq is ebbing, lawmakers from both major parties indicated they were in new territory regarding what to do next (SFChron). Congress has challenged presidents on wartime powers before, as this new Backgrounder notes, but rarely with such vitriol. One option for Democrats is to support a two-month supplemental bill (The Hill) while continuing efforts to alter administration policy. Former House Speaker Newt Gingrich told CFR.org that if Congress fails to pass a “clean” supplemental spending bill soon, “I think it is very destructive for the country and increases the problems of the American military substantially.”

Meanwhile, the U.S. commander in Iraq, Gen. David Petraeus, warned of an increase in sectarian violence in the event of a drawdown of U.S. troops in Iraq. In a series of on-the-street interviews after the congressional votes, Iraqis themselves expressed concern about a security vacuum (Reuters) in Iraq following a major departure of U.S. forces.

Bush has stressed that the surge is only partially under way, and says there are indications that it is working to secure Iraqi neighborhoods. CFR Senior Fellow Max Boot is also cautiously optimistic after a recent visit to Iraqi hotspots. Boot is impressed by the new strategy (Weekly Standard), writing that U.S. soldiers are no longer “simply speeding down streets in their armored Humvees hoping not to hit an IED [improvised explosive device].” Reuel Marc Gerecht, also writing in the Weekly Standard, says the U.S. military is “finally waging a counterinsurgency that makes sense: We are focusing our efforts on securing Iraqi lives and property.” But each stage of the U.S. domestic debate is clouded by grim reports from Iraq. American forces recently suffered their worst casualties from a single attack in nearly two years, with nine soldiers (IHT) killed by a suicide bomber in Diyala Province, where U.S. troops are more exposed under the new counterinsurgency strategy.

اتحاديه اروپا به ارتش ترکيه هشدارداده است خود را از سياست دور نگاهدارد

يک مقام اتحاديه اروپا به ارتش ترکيه که در واکنش به وقايع جاری برای انتخاب رئيس جمهوری جديد در آن کشور ابراز نگرانی کرده بود هشدار داده است خود را از سياست دور نگاهدارد.

 آلی رهن کميسر امور گسترش و تعميم اتحاديه اروپا ميگويد روند انتخاب رياست جمهوری در ترکيه در عين حال محکی برای آزمايش ارتش در مورد احترام به دموکراسی است.

 ارتش ترکيه ديروز پس از آنکه عبدالله گل وزير امورخارجه و کانديدای حزب اسلامی حاکم برای احراز مقام رياست جمهوری نتوانست در نخستين رای گيری پارلمان آرای کافی کسب کند، اعلاميه ای حاکی از نگرانی منتشر ساخت. اين اعلاميه ميگويد نبايد فراموش شود که ارتش مدافع سرسخت سکولاريسم، يا جدائی دين از حکومت است.

سکولاريست ها از آن نگرانند که آقای گل و رجب طيب اردوغان نخست وزير ترکيه بخواهند نظام جدائی دين از حکومت را تضعيف کنند.

 در همين حال دولت نيز بشدت از اعلاميه ارتش انتقاد کرده است و سخنگوی دولت آن را مغاير با دموکراسی دانسته است. وی در عين حال تاکيد کرد که ستاد ارتش کماکان زير فرمان رجب اردوغان نخست وزير خواهد بود.

The Iraqi Kurdish Question

The Iraqi Kurdish Question

Author:	Lionel Beehner, Staff Writer

April 23, 2007

• Introduction
• What triggered the recent flare-up in tensions?
• Is a Turkish incursion into northern Iraq likely?
• What are Turkey’s main grievances with Iraqi Kurdistan?
• What is the position of Iraq’s Kurds?
• Why does Turkey oppose Kurdish annexation of Kirkuk?
• How have the Kurds sought to claim Kirkuk?
• Why does Kirkuk hold so much importance to Iraqis?
• What is the likelihood of the referendum on Kirkuk taking place?
• What role has the United States played?

---

Introduction

A recent war of words between Turkish officials and Iraq’s Kurds has revived concerns of a cross-border conflict in northern Iraq, the most peaceful part of the country. The head of Turkey’s military recently threatened an invasion of the region to clear it of pro-independence Kurdish rebels who are offered sanctuary by the local government. Ankara also fears an independent Iraqi Kurdistan might further encourage separatism among Turkey’s own sizeable Kurdish population. A major bone of contention remains the unsettled status of Kirkuk, an ethnically mixed city in northern Iraq whose large oil fields are coveted by many groups. An upcoming referendum, slated for late 2007, on the city’s status has drawn protests from Turkish and Arab governments. Tensions have risen in Kurdistan while the U.S. military focus remains squarely on its security operations in Baghdad.

What triggered the recent flare-up in tensions?

In early April, Massoud Barzani, a top Iraqi Kurdish leader, threatened to “interfere” with the Turkey’s Kurdish populations if Ankara continued “interfering” in northern Iraq, particularly in Kirkuk. His comments set off a political storm in Turkey. A U.S. State Department official called them “dangerous, provocative, and unhelpful.” Judith Yaphe of the National Defense University says Barzani wants to lay down a marker with the Turks, but may have stepped over the line. “He’s very cocky and thinks he has all kinds of support,” she says. “But does he really think the [Kurdish militia] peshmerga can save him from a Turkish incursion?” In response to Barzani’s comments, Turkey’s top military chief, General Yasar Buyukanit, said the army should carry out a cross-border invasion to root out Kurdish rebels holed up in Iraqi Kurdistan. Barzani, in an April 16 meeting with new U.S. ambassador to Iraq Ryan Crocker, seemed to retreat from his earlier outburst, but added “we will never accept being threatened.”

Is a Turkish incursion into northern Iraq likely?

Experts disagree. On one hand, Turkey has made a number of small-scale and mostly unsuccessful incursions into northern Iraq over the past few decades. Experts say an upturn in similar kinds of attacks—air strikes or commando raids—may be more frequent. But a full-scale invasion on the scale imagined by Buyukanit remains an unlikely scenario, says Joost Hiltermann, a regional expert with the International Crisis Group. “They would never go across the border without U.S. approval,” he says. The comments made by the Turkish general, he says, owe more to internal politics in Turkey, which will hold presidential elections in May, than to military realities on the ground. “It’s mostly just bluster,” says Hiltermann. What is more, he adds, given the region’s inaccessible terrain, no government has been able to dislodge Kurdish militants from the Qandil Mountains of northern Iraq. “It’s like Tora Bora,” he says. But others say an incursion by Ankara is not improbable. “Turkey is under a lot of stress,” says Yaphe. “I don’t think it would take much [for the situation] to flare up.”

What are Turkey’s main grievances with Iraqi Kurdistan?

The Turkish government has demanded that Iraqi forces arrest members of the Kurdistan Workers Party (PKK), who use northern Iraq as a haven to carry out attacks against Turkish targets, and extradite them back to Turkey to stand trial. Turkey fears this group is resurgent and estimates as many as four thousand PKK rebels are currently in Iraq. Some experts note the timing of the latest Turkish-Kurdish tensions coincides with a presidential election in Turkey and may represent the government pandering to popular support for a crackdown against Kurdish insurgents. Others expect an increase in cross-border attacks as the snow melts in the mountains of northern Iraq. To tackle the Kurdish problem, Turkey has forged an uneasy alliance with Iran, which also holds substantial Kurdish minorities with pro-independence goals. Iran has reportedly even begun shelling Kurdish targets and abetting Islamist groups in northern Iraq.

What is the position of Iraq’s Kurds?

Many of Iraq’s Kurds sympathize with the aims, if not the methods, of the PKK, which pushes for greater Kurdish autonomy. But the leadership in Iraqi Kurdistan is nervous about upsetting the generally-stable status quo by offering full support to the PKK. Steven Cook of the Council on Foreign Relations says in this CFR.org interview that a Kurdish-led clampdown against the PKK could provoke a new round of violence in the north between the various Iraqi Kurdish political factions and PKK. Still, a bigger issue for Iraq’s Kurds is not the presence of PKK forces on their soil but the unsettled status of Kirkuk.

Why does Turkey oppose Kurdish annexation of Kirkuk?

Turkey considers Kirkuk a historically Turkmen city, though some experts debate the merits of this argument. “They talk of this as a deep emotional issue, that the Turkmen are our brothers, but part of this is an invention,” says Yaphe. “Since when did they care about the poor Turkmen?” Turkmen and Turks are ethnically and linguistically related, but most experts say a bigger fear for Turkey is the oil wealth that would flow into the hands of Iraqi Kurds. Turkey fears it would provide a steady flow of revenue from Iraqi Kurds to fund the separatist struggle of some Turkey’s thirteen million ethnic Kurds. In Ankara’s view, Kirkuk provides the final piece for an independent Iraqi Kurdistan, which could whip up Kurdish nationalism in Turkey. Hence, Ankara has vociferously protested the upcoming referendum, as mandated by the Iraqi constitution, to determine Kirkuk’s fate.

How have the Kurds sought to claim Kirkuk?

Although the Kurds have been in de facto control of Kirkuk since 2003, they want the city to be incorporated officially into their self-governing region. They won a major victory in March when Baghdad endorsed a relocation plan for Arabs, mostly poorer Shiites, who were forcibly moved to Kirkuk as part of Saddam Hussein’s “Arabization” campaign. This measure was mandated by Article 140 of Iraq’s constitution. It is a voluntary program with participants reportedly receiving about $15,000 and a plot of land, but Yaphe says a campaign of intimidation—or what she calls ethnic cleansing, at the hands of the Kurds—has preceded these relocation efforts. “You can be shot or you can go,” she says. An estimated 350,000 Kurds have transplanted themselves to Kirkuk since April 2003, while roughly 150,000 Arabs have fled because of intimidation or violence. “They’ve complained about being Arabized,” says Yaphe. “Well, now they’re Kurdifying the area.” Hiltermann says many of the city’s Arab residents were not forced out but fled voluntarily. “Most people don’t want to be there,” he says. “It’s not safe. There are no jobs, no infrastructure.”

Why does Kirkuk hold so much importance to Iraqis?

The city remains home to large Turkmen, Arab (both Shiite and Sunni), Kurdish, and Christian populations, each citing ties dating back centuries. “The Kurds see Kirkuk as their Jerusalem but the Turkmen see it as the same way,” Yaphe says. But underneath the surface, the city’s large oil reserves may be driving these groups to claim control the city. Located 180 miles north of Baghdad, Kirkuk and its surrounding area hold roughly 8 percent of the country’s estimated 78 billion barrels of oil reserves. The Kurds have already have already signed production sharing agreements with foreign oil companies to develop oil fields in the region. The deals come amid heavy debate in Baghdad over a nationwide law to distribute oil revenues. The highly contentious law focuses on clarifying vague language in the Iraqi constitution over how oil revenues from future oil fields should distributed and whether existing contracts already made by the Kurdish authorities would be recognized. The Kurds may partly compromise on the hydrocarbon law “from a desire among Kurds to have companies operate in their territory with the confidence that a national law would impart,” writes Soner Cagaptay of the Washington Institute for Near East Policy.

The city has also witnessed a string of recent suicide attacks, mostly at the hands of al-Qaeda-affiliated insurgents. Peter Galbraith, a former U.S. diplomat, calls Kirkuk a “ticking ethnic time bomb.” Experts expect an escalation of violence there ahead of the referendum. Muqtada al-Sadr’s Mahdi Army has a presence in the city and has reportedly staged attacks against PUK and KDP government institutions.  

What is the likelihood of the referendum on Kirkuk taking place?

There is considerable resistance from Sunni Arabs and Turkmen to the referendum taking place as scheduled. The bipartisan U.S. Iraq Study Group recommended it be delayed until a more favorable political climate emerges. Kurdish officials in Baghdad have repeatedly threatened to pull out of the government if their demands on holding the referendum are not met, and the Shiites in power have a tacit alliance with the Kurds. But the terms of the referendum have yet to be determined, including Kurdish demands to push out the borders of Kirkuk’s province to include four largely Kurdish towns. The Kurds have met stiff resistance from Sunni Arab politicians as well as from Sadr’s Shiite faction, which fears a Kurdish-controlled Kirkuk would spur Iraq to break up along ethnic lines. Hiltermann, in a new ICG report, calls the referendum process “a train wreck” and presses the U.S. government to create a new process to reach a final status on Kirkuk that is acceptable to the Kurds and other ethnic and political parties in Iraq.

What role has the United States played?

The United States is in a bind, experts say. On one hand, as Hiltermann points out, the Kurds have been the most reliable U.S. ally among Iraq’s warring ethnic and political factions (though tensions heightened in January after U.S. Special Forces nabbed five Iranian operatives in Irbil without notifying Kurdish authorities first). On the other hand, Washington does not wish to upset its already-fractured relations with Ankara, a traditional U.S. ally in the region. The United States classifies the PKK as a terrorist organization but has neither pressured the regional Iraqi Kurdish government to rein in the PKK rebels nor deployed troops to northern Iraq. “It’s a question of not wanting to upset the apple cart in northern Iraq,” says CFR’s Cook. “[The Turks] want the United States either to engage the PKK militarily directly, or to give Turkey useful intelligence so the Turks can go after the PKK themselves.” Washington has repeatedly told the Turks not to intervene in Iraqi affairs and appointed a retired Air Force general, Joseph Ralston, as a special envoy to defuse the crisis in Kurdistan. According to the Washington Post’s David Ignatius, Ralston warned the White House last December that Turkey might invade by the end of April or seize an eight-mile border strip in northern Iraq unless there is a heavier U.S. intervention. Experts say Washington is preoccupied with security operations in Anbar Province and Baghdad. That could change with a flare-up of violence—or ratcheting up of political rhetoric—along the Iraqi-Turkish border.

New CFR Books

In Ruling But Not Governing, Steven Cook critically examines how the legacies of military control in Egypt, Algeria, and Turkey affect political development in these countries.

Stephen E. Flynn cautions that America is still unprepared for the worst in The Edge of Disaster.

The United States cannot isolate Iran, argues Ray Takeyh in Hidden Iran.

America’s military lead can be lost, warns Max Boot in War Made New.

New Task Force Reports

U.S.-China Relations: An Affirmative Agenda, A Responsible Course

This report takes stock of the changes under way in China and what they mean for China and for U.S.-China relations.

National Security Consequences of U.S. Oil Dependency

U.S. energy dependence is undercutting U.S. national security, finds a new Council Task Force.

Russia’s Wrong Direction: What the United States Can and Should Do

Independent Task Force report on Russia says “partnership” between the two countries is not a realistic short-term goal.

About Independent Task Forces at the Council.

New Council Special Report

Nuclear Energy

This report examines the contributions that an expanded use of nuclear energy can make to improving energy security and reducing global warming while balancing these benefits against the risks and lingering questions over nuclear energy’s safety and security.

Complete list of Council Special Reports.

March/April 2007 Issue

Time for Détente With Iran, by Ray Takeyh
To tame the growing power of Iran, Washington must adopt a new policy of détente.

Publications Information

To order Council Books, Task Force Reports, Council Special Reports, and Critical Policy Choices, please call, fax, or order online from our distributor, the Brookings Institution Press: phone [phone], fax [phone].

For information on other reports that are not for sale, or for general publications information, please call [phone] or email [e-mail].

Letters to the Editor

To submit a letter in response to a Council Special Report for publication on our website, CFR.org, you may send an email to [e-mail]. Alternatively, letters may be mailed to us at:

Publications Dept.
Council on Foreign Relations
58 East 68th Street
New York, NY 10021

Letters should include the writer’s name, postal address, and daytime phone number. Letters may be edited for length and clarity, and may be published online. Please do not send attachments. All letters become the property of the Council on Foreign Relations and will not be returned. We regret that, owing to the volume of correspondence, we cannot respond to every letter.

Permissions Requests

To request permission to reuse Council materials, please email [e-mail] or fax [phone].

Please include the complete information of the requested work—author, title, sections/pages to be copied or reprinted, and number of copies to be made—along with a brief description of where and how you would like to reuse the work.

You may also request permission for Council material through Copyright Clearance Center. For more information, please click on the logo below.

Annual Report Request

If you wish to receive a printed copy of one of our annual reports, please email your request to [e-mail] or call [phone].

Be sure to include your complete mailing address, phone number, and the year of the annual report that you wish to receive.

 

CFR Newsletters

Sign-up for CFR’s newsletters to learn about Council happenings and offerings, as well as up-to-date CFR.org material.

 

Getting Iran to the Table

• Getting Iran to the Table

  

  Iran's chief nuclear negotiator Ali Larijani was told that Europe may not require complete nuclear dismantling of Iran. (AP Photo/Hans Punz)

  April 25, 2007
  

  Prepared by:	Lionel Beehner

  
  

  Negotiations over Iran’s nuclear program may finally move forward with reports that key European states are mulling a new diplomatic approach. European Union officials appear to have softened their stance (al-Jazeera) and may allow Iran to keep its existing centrifuges and agree to a suspension of further UN sanctions if Iran agrees to a moratorium on future production. In other words—as the European Union’s foreign policy chief Javier Solana recently told Iranian negotiator Ali Larijani—Europe would not demand the complete dismantling of Iran’s nuclear program as a prerequisite to negotiations. Even some U.S. officials say they might entertain (AP) such an offer, though the State Department denies it would allow Iran to retain any homegrown enrichment capacity.

  President Bush, in an April 24 interview with Charlie Rose, did not rule out direct negotiations with the Iranians—but said the United States sought talks only on the issue of Iraqi security, not on Tehran’s nuclear program. It remains unclear whether Iran will send its foreign minister, Manouchehr Mottaki, to Egypt next month for the second round of multilateral talks on Iraq. Iran says it feels rebuffed on a number of fronts. Last month’s meeting in Baghdad marked the first time in a few years Iranian diplomats sat across the table from their U.S. counterparts. But the Iranians claim they had no say (WashPost) on the location and agenda of the meeting. They also said Iraqi officials reneged on a promise to release five Iranian operatives seized by U.S. forces in Iraq. Hence, Iran says it will not send Mottaki to Egypt for the follow-up meeting. Secretary of State Condoleezza Rice and Iraqi Foreign Minister Hoshyar Zebari have urged Iran to reconsider.

  Tensions between Tehran and Washington have escalated over the past few months, given the deployment of a U.S. carrier strike group in the Gulf, the detentions in northern Iraq, and UN sanctions. Secretary Rice, in an interview with the Financial Times, called it a “rebalancing” of the relationship and said “in the private sector people are making assessments of the reputational and investment risk associated with Iran.” The Iranian business community has taken notice of the change. In this interview with CFR.org, Abbas Bolurfrushan, former President of the Iranian Business Council in Dubai, says if “the grip is tightened, the economic effect will force more Iranians to get out of the country and do their business someplace else.” A growing percentage of the overall population may also be turning against (PDF) the government’s nuclear program, writes Karim Sadjadpour of the Carnegie Endowment in the Washington Quarterly. Most Iranian businessmen hope for a normalization of U.S.-Iranian relations and for sanctions to be lifted.

  There are competing views on how best to accomplish this goal, which has eluded diplomats for nearly three decades. Dennis Ross of the Washington Institute for Near East Policy calls for sticks, not carrots. “In the classic terms of statecraft, the sticks need to be potent enough to concentrate the minds of Iranian leaders on what they have to lose,” he writes in the New Republic. But Laura Secor, an editorial page editor at the New York Times, suggests the “do-nothing” approach to behavior change—that is, allow reform to come from within, not from outside pressure. “This is an epic struggle, invested with no small measure of heroism,” she writes in the New Republic (subscription required). “But that struggle and the associated heroics are not ours. They belong to the Iranians.”

ترکیه

آخرین به روز رسانی سایت: 6 اردیبهشت 1386 ساعت 15:58  - کاربران آنلاین: 269

صفحه اصلی

جهان

ارتش ترکيه: جدايي دين و سياست بايد حفظ شود

  

آسيا - همشهري آنلاين:
پس از آن که عبدالله گل، وزير امور خارجه ترکيه خود را نامزد رياست جمهوري اين کشور کرد، ارتش ترکيه رعايت جدايي دين و سياست را براي رئيس‌جمهور اين کشور خواستار شد.

خبرگزاري اتريش گزارش داد، ژنرال ارگون سايگون، معاون رييس ارتش ترکيه گفت: رييس جمهور بعدي بايد به اصول اصلي جمهوري ترکيه که در قانون اساسي ذکر شده است، يعني همان جدايي دين و سياست، پايبند باشد. او بايد چنين چيزي را در رفتارش نشان دهد.

موضوع شخصي

حزب اسلامي حاکم AKP ترکيه گل را جانشين احمد نجدت سزر معرفي و بدين ترتيب از نامزدي رجب طيب اردوغان، نخست‌وزير صرف‌نظر کرده است.

گل، اسلام‌گراي سابق اعلام کرده است که به اصول قانوني ترکيه توجه ويژه‌اي خواهد کرد. در همين حال وي از تصميم همسرش براي روسري سر کردن دفاع کرد و گفت اين مساله‌اي شخصي است.

بالاترين مقام در ترکيه توسط پارلمان انتخاب مي‌شود که در آن اکنون AKP اکثريت را در دست دارد. کشورهاي غربي از اين که ترکيه اسلامي شود، بيم دارند و مي‌خواهند جدايي بين دين و سياست در اين کشور حفظ شود. بالاترين مقام ترکيه احتمالا 16 ماه مه سوگند ياد خواهد کرد.

حزب ملت جمهوري‌خواه (CHP)، بزرگ‌ترين حزب اپوزيسيون روز سه‌شنبه تحريم انتخابات رياست جمهوري در پارلمان ترکيه را اعلام کرد.

مصطفي اوزيورک، معاون رييس اين حزب گفت که نامزدي گل به رفع مناقشات موجود کمکي نمي‌کند. به ويژه اين که پيش‌تر گل و دنيز بايکال، رييس CHP مشاجره لفظي با هم داشته‌اند

ترکیه

ترك‌ها از سكولا‌ريسم دور مي‌شوند

---

ايرنا: روزنامه آمريكايي نيويورك‌تايمز انتخاب <عبدا... گل> وزير خارجه تركيه براي شركت در رقابت‌هاي رياست‌جمهوري را نشانه رشد اسلا‌م‌گرايي و دوري تدريجي مردم از عقايد سكولا‌ر دانست.

اين روزنامه نوشت: انتخاب گل كه داراي پيشينه اسلا‌مي است نشان‌دهنده ظهور يك طبقه متوسط طرفدار عقايد اسلا‌مي است كه براي اولين بار قلب سيستم سكولا‌ر اين كشور را نشانه گرفته است. انتخاب گل باعث نگراني آن دسته از ترك‌هاي سكولا‌ر شده است كه مي‌ترسند در صورت انتخاب وي به عنوان رئيس‌جمهور، برابري جنسي، استفاده از الكل و نيز پوشيدن دامن‌هاي كوتاه با محدوديت مواجه شود. ‌

روزنامه فوق به نقل از يك روزنامه‌نگار ترك نوشت: گل، نماينده <قدرت‌ها و نيروهاي اجتماعي جديد> است. همه اين نيروها از رفتارهاي غيراخلا‌قي منزه و داراي انرژي بسيار بالا‌يي هستند كه سال‌ها سركوب شده بود اما اكنون مجال خودنمايي يافته است. ‌

انتهاي خبر // روزنا - وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی//www.roozna.com

---

<<<<< مشاهده خبر بعدي

 

ترکیه

اردوغان: به برادرم <گل> راي مي‌دهيم؛
خيز بلند اسلا‌مگرايان براي رياست‌جمهوري تركيه - مهران قاسمي

---

اسلا‌م‌گرايان تركيه عبدا... گل را به عنوان نامزد انتخابات رياست‌جمهوري اين كشور معرفي كردند. گل كه در حال حاضر وزير خارجه تركيه محسوب مي‌شود بدين ترتيب با كسب آرا حزب حاكم اسلا‌م‌گراي تركيه يا همان حزب عدالت و توسعه مي‌تواند نسبت به كسب عنوان رياست‌جمهوري اين كشور مطمئن باشد؛ هرچند در اين ميان نبايد نقش احتمالي و گاه تاثيرگذار نظامياني كه هرگاه به زعم خود تشخيص بدهند آنچه كه <اصول لا‌ئيك جمهوري تركيه و ميراث آتاتورك> تلقي مي‌كنند در آستانه خدشه‌دار شدن است به ميدان آمده و بازي دموكراتيك سياست را برهم مي‌زنند، ناديده گرفت.

مخالفان كيش و مات شدند

رجب طيب اردوغان نخست‌وزير تركيه و سياستمداري كه در هفته‌هاي گذشته شاهد تظاهرات مخالفان خود بود، روز گذشته با معرفي گل عملا‌ تمامي تلا‌ش‌هاي رقبا را ناكام گذاشت. مخالفان حزب عدالت و توسعه كه در روزهاي گذشته تلا‌ش‌هاي خود را براي به ميدان كشيدن همراهان خود و برگزاري نمايش‌هايي خياباني براي ترساندن مردم از عواقب راي دادن به اسلا‌م‌گراها و به طور خاص آشفته كردن تصوير اردوغان در اذهان مردم تشديد كرده بودند اكنون در عمل خلع‌سلا‌ح شده‌اند. فرصت باقيمانده تا زمان راي پارلمان و انتخاب رئيس‌جمهوري قطعا براي تغيير جهت مخالفت‌ها و هدف قراردادن عبدا... گل كافي نيست. بدين ترتيب طبيعي است احزاب مخالف كه به دليل اكثريت قاطع اسلا‌م‌گرايان در پارلمان عملا‌ از قدرت مقابله دموكراتيك برخوردار نبوده و تنها اميد خود را متوجه فشار افكار عمومي و برانگيختن احساسات اقشار لا‌ئيك و شايد هم چشم اميد بستن به حمايت ژنرال‌ها مي‌دانستند اكنون در انتظار يافتن راهي سريع براي تغيير موازنه‌اي باشند كه هرگز به نفع آنان رقم نخواهد خورد. بازي شطرنج نخست‌وزير با مخالفان بدين ترتيب در نهايت به پيروزي وي انجاميد.

اردوغان: به برادرم گل راي مي‌دهيم

اردوغان روز گذشته در پارلمان دست در دست وزير خارجه خود، نامزد حزب اعتدال و توسعه را چنين معرفي كرد: برادرم عبدا... گل كه با او ما اين جنبش را تشكيل داديم، فردي است كه پس از پايان ارزيابيهاي ما به عنوان كانديدا در يازدهمين انتخابات رياست‌جمهوري رقابت مي‌كند. ‌

رجب طيب اردوغان بدين ترتيب به تمامي احتمالا‌ت و شايعات در مورد حضور خود در صحنه رقابت‌هاي رياست‌جمهوري پايان داده و يكي از نزديك‌ترين سياستمداران به خود را روانه رقابت‌ها كرد.

پارلمان تركيه روز جمعه قرار است اولين دور راي‌گيري را در مورد انتخاب رئيس‌جمهوري تركيه انجام دهد. با توجه به اكثريت حزب حاكم بعيد به نظر مي‌رسد نيازي به تكرار راي گيري در روزهاي آتي باشد.

‌ اعتدال گل، اقتدار اردوغان

اسلا‌م‌گرايان ترك براي در دست گرفتن زمام امور ظاهرا سياست خود را اينچنين تعريف كرده‌اند كه اردوغان به عنوان نخست‌وزير با داشتن حمايت پارلمان و البته از اين پس رياست‌جمهوري با قدرت به كار خود ادامه داده و عبدا... گل هم كه از نگاه مردم و حتي خارجيان چهره‌اي به مراتب معتدل‌تر دارد در جايگاه رياست‌جمهوري نشسته و با تاثير خود بر ارتش و نيروهاي مسلح و البته دادگاه عالي مانع خدشه‌دار شدن حضور اسلا‌م‌گرايان و اعمال نفوذ رقبا به صورت غيردموكراتيك شود. ‌

اردوغان و گل هر دو به طيف سياستمداران اسلا‌م‌گرا تعلق دارند. در اين ميان همسران محجبه هر دو سياستمدار كه تاكنون به دليل رعايت حجاب خود امكان حضور در مجامع رسمي و ميهماني‌هاي دولتي را نيافته‌اند همواره موضوع بحث بوده‌اند. گل با اين وجود حتي از نگاه مطبوعات تركيه داراي رويه‌اي متعادل‌تر است. ‌

كوله‌باري از تجارب موفق

عبدا... گل پيش از اين نيز مدت كوتاهي پس از به قدرت رسيدن حزب اعتدال و توسعه در نوامبر 2002 عهده‌دار پست نخست‌وزيري بود. وي در دولت اردوغان نيز از سال 2003 عهده‌دار پست وزارت خارجه شده است. اين منصب با توجه به اينكه تركيه مهم‌ترين چالش فراروي خود را پيوستن به اتحاديه اروپا مي‌داند از اهميتي بسزا برخوردار است. گل  56 ساله كه به دليل تحصيل در انگلستان به زبان انگليسي هم تسلط خوبي دارد حتي به باور مخالفانش هم <يك ديپلمات تمام‌عيار> است. او در گذر مذاكرات الحاق تركيه به اتحاديه اروپا و علي‌رغم تمامي موانع و مشكلا‌ت موجود، از ماهيت مسلمان تركيه پرجمعيت گرفته تا موضوعاتي چون قبرس و ...، نتايج قابل قبولي را در كارنامه خود ثبت كرد. آيا او مي‌تواند با اتكاي به اين تجارب روزهاي موفقي را براي خود در كسوت رئيس‌جمهوري تركيه هم رقم بزند؟

مخالفت‌هاي پيش از موعد

دردسرهاي گل دقيقا از همان لحظه نخست معرفي وي آغاز شده است. گذشته از مخالفاني كه حالا‌ شعار مي‌دهند هيچ تفاوتي ميان او و اردوغان وجود نداشته و به همان ميزان كه حضور اردوغان مي‌توانست اين كشور را از اصول لا‌ئيك به سمت اسلا‌م‌گرايي سوق دهد، گل هم رويكردي مشابه را در بر خواهد گرفت. از نگاه آنان گل را بايد دشمني در لباس مبدل تلقي كرد؛ سياستمدار اسلا‌م‌گرايي كه تمايلا‌ت ايدئولوژيك خود را پنهان كرده است!

دردسرهاي گل اما محدود به اين مخالفان سياسي كه علي‌القاعده از قدرت و نفوذ سياسي چنداني برخودار نيستند، نمي‌شود. حضور نظاميان در عرصه سياسي دغدغه هميشگي اسلا‌م‌گرايان است. روز گذشته ژنرال ياشار بويوكانيت رئيس ستاد مشترك ارتش تركيه و احمد نجدت‌سزر رئيس‌جمهور در اظهاراتي تقريبا مشابه از رئيس‌جمهور جديد خواسته‌اند تا از ارزش‌هاي سكولا‌ر تركيه دفاع كنند. اين اظهارات هرچند نه خطاب به اردوغان بود و نه لحني چندان خشن داشت، اما به هر حال مي‌تواند نوعي هشدار به اسلا‌م‌گراياني تلقي شود كه تاكنون هرگاه انتخاباتي عادلا‌نه و منطبق بر اصول دموكراسي برگزار شده، پيروزي را در آغوش كشيده‌اند. ‌

هوشمندي يك ديپلمات

‌ گل روز گذشته پس از معرفي خود به عنوان نامزد حزب حاكم در سخنانش نشان داد كه چگونه يك ديپلمات مي‌تواند با هوشياري همزمان با تلا‌ش براي افزايش و يا حداقل حفظ حمايت از خود مخالفت‌ها را هم بي‌اثر كند. ‌

او با تاكيد بر اينكه در صورت انتخاب به عنوان رئيس‌جمهور در چارچوب اصول و معيارهاي قانون اساسي حركت خواهم كرد و هيچ نهاد و هيچ شخصي نبايد در اين مورد شك و شبهه‌اي داشته باشد، افزود: رئيس‌جمهوري همان گونه كه در قانون اساسي ذكر شده است، نماد وحدت كشور است و من نيز در اين راستا و در راستاي حفظ ارزش‌هاي مردم تركيه حركت خواهم كرد.

وي در اين ميان حتي گريزي هم به سخنان مصطفي كمال آتاتورك مبني بر لزوم رساندن تركيه به سطح نخست تمدن معاصر زده و افزود: رسيدن به سطح تمدن معاصر با يك دموكراسي و يك اقتصاد قوي ميسر خواهد بود و من نيز در اين راستا تمامي تلا‌ش خود را به كار خواهم بست.

‌ گل همزمان بر تعامل با تمامي احزاب و گروه‌ها تاكيد كرده و افزود: بعد از نامزدي، در روزهاي آينده با اعضا و رهبران تمامي احزاب سياسي كه داراي نماينده در مجلس تركيه هستند ديدار كرده و ديدگاه‌هاي خود در زمينه‌هاي مختلف را به اطلا‌ع آنان خواهم رساند.

تاكيد عبدا... گل براي جلب رضايت و يا لا‌اقل رايزني با مخالفان خود در حالي صورت مي‌گيرد كه حزب عدالت و توسعه با در اختيار داشتن ‌ 354‌ كرسي از ‌ 550‌ كرسي نمايندگي مجلس ملي تركيه، از آراي كافي براي انتخاب رئيس‌جمهوري مورد نظر خود برخوردار است. بدين ترتيب بديهي است نامزد حزب حاكم عملا‌ نيازي به تاييد ساير احزاب نخواهد داشت اما ديپلمات كهنه‌كار مي‌داند كه استحكام پايه‌هاي حكومتش قطعا در گرو جلب بيشترين همراهي ممكن از سوي تمامي گروه‌هاست. در شرايطي كه مي‌توان ديپلمات كهنه‌كار ترك را براي هفت سال آينده در قامت رئيس‌جمهوري اين كشور تصور كرد اما قواعد گاه ناسازگار بازي‌هاي سياسي در تركيه همه چيز را تا روز جمعه و لحظه سرنوشت‌ساز تحويل قدرت از سوي نجدت‌سزر به عبدا... گل همچنان در هاله‌اي از ابهام نگاه خواهد داشت. ‌

انتهاي خبر // روزنا - وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی

The New Realism

·                                 The New Realism and the Rebirth of American Leadership

Published February 8, 2007

Speaker:

Bill Richardson, Governor, State of New Mexico

New Mexico Governor Bill Richarson', a candidate for the Democratic presidential nomination, gave this February 2007 foreign policy speech at the Center for Strategic and International Studies.

Thank you very much for that kind introduction.

In recent years, America's foreign policy has been guided more by dogma than by facts, more by ideology than by history.

More by wishful thinking than by reality.

This administration's lack of realism has led us to a dangerous place. In an era of terrorism, they have squandered our military power, undermined our diplomatic leverage, and depleted our treasury. They have emboldened our enemies and isolated us from our friends. They have confused our moral compass and compromised our national security.

We need to take a different path. A path based on reality, not unilateralist illusions.

A path that understands that the gravest dangers that threaten us today do not threaten only us -- and that therefore to pursue our national interest and meet these challenges we must work with our friends, our enemies, and everyone in between.

This is a path not of hard words, but of hard work. A path of moral strength, not pious judgments. A path of strong diplomacy, backed up by a strong military and strong alliances.

This is the path of American leadership.

A path that I believe can lead to an Axis of Reason to confront urgent global problems.

President Bush doesn't seem to understand that success in foreign policy requires both a strong military and smart diplomacy. Because while diplomacy without power is weak, power without diplomacy is blind.
Before I became Governor, I had been a Congressman, America's Ambassador to the United Nations, and Secretary of Energy. Over the past 15 years, I also have led many diplomatic missions where I have stood toe-to-toe with some of the world's toughest customers, including Saddam, Castro, the North Koreans, and, most recently, the Sudanese leader Bashir.

I have gotten all these tough guys to do what I wanted them to do because I put my disdain for them aside, and talked to them. You need to know your enemy if you want him to cooperate.

I know that even bad guys will listen to you when you hold a big stick in one hand and a carrot in the other -- and you show them a face-saving way out of the dilemma you have just created for them.

Talking to people is no guarantee of success, but refusing to talk to them is usually a precursor to failure. As JFK said, we should never negotiate out of fear, but we should never fear to negotiate.

I also have worked closely with some extraordinary leaders, such as Bill Clinton, Kofi Annan and Nelson Mandela . I know that great leaders are guided by shining ideals -- but that they are never blinded by ideology. They know that to pursue a vision to make the world a better place, you first must see the world as it really is.

To restore American leadership, we need to reject dogma, and to embrace a New Realism in our foreign policy. An enlightened and ethical Realism for the 21st century. A Realism that looks at the world through cool eyes, but that is also inspired by ardent principles.

THE NEW REALISM

America is a great nation that knows how to defend itself. We are also a nation that has been willing to pay in blood as well as in coin for what we believe is the right thing to do and we have a sense that in order to do right by ourselves, we must be ready to do right by others. We defend ourselves most effectively when we lead others.

And it has been our willingness to seek and find common ground, to blend our interests with those of others, which has been the key to our long history of effective leadership. Realists like Truman and Eisenhower understood that defending Europe and ourselves from the Soviets required a strong military. But they also understood that we could not lead our allies if they did not wish to follow.

These and subsequent American Presidents knew the importance of moral leadership. Our remarkable military and our prosperous economy gave us the power to lead. But our commitment to human dignity - including our willingness to struggle against our own prejudices -- inspired others to follow.

If America is to lead again, we need to remember this history, and to rebuild our overextended military, increase the size of our army, revive our alliances, and restore our reputation as a nation which respects international law, human rights and civil liberties.

There is no time to lose. For we live in perilous times, in which policies shaped by fantasy and wishful thinking have already wreaked havoc, and court further disaster.

Six trends are transforming our world. We need to understand them, and respond to all of them simultaneously.

One trend, of course, is fanatical Jihadism bursting from an increasingly unstable and violent greater Middle East. This trend had been growing for years, but the invasion and collapse of Iraq have fueled its growth.

A second trend is the growing power and sophistication of both non-state and state-linked criminal and terrorist enterprises capable of disrupting the global economy and trafficking in weapons of mass destruction.

Together these two trends raise the terrible specter of nuclear terrorism. We know that Al Qaeda has tried to get nuclear weapons. We know that Pakistan's A.Q. Khan sold nuclear materials to rogue states, and we know that there are former Soviet nuclear weapons which are poorly-secured. The existence of a black market in nuclear materials is well-documented. The proliferation of nuclear weapons to new countries has increased further the opportunities for Jihadists to obtain them.

A third trend transforming our world is the rapid rise of Asian economic and military power, above all in China and India. And a fourth trend is the re-emergence of Russia, as an increasingly assertive global and regional player, with a large nuclear arsenal, control over energy resources -- and tempted by militant nationalism.

The simultaneous rise of India, China, and Russia requires our thoughtful attention and strategic leadership, so that these powerful nuclear-armed nations may be integrated into a stable global order.

A fifth trend transforming our world is the simultaneous increase in global economic interdependence and financial imbalances -- unaccompanied by the growth of institutional capacities to manage these realities.

Globalization has made our economy more vulnerable to resource constraints and financial shocks originating beyond our borders. I am particularly concerned about the possibility of a global energy crisis or a collapse of the US dollar.

And the sixth trend we face is that of urgent and worsening health and environmental problems which are truly global in scope. Global warming and pandemics like AIDS do not respect national borders. And poverty, ethnic conflict and overpopulation also spill over borders, feeding what Moises Naim has called the "five wars of globalization" (over drugs, arms trafficking, money laundering, intellectual property and alien smuggling).

These six transformative trends present us with problems which are international in their origins and which will require international solutions.

And they cry out for American leadership. If the world succeeds in preventing nuclear terrorism, defeating Jihadism, integrating rising powers into a stable order, protecting global financial market stability, and fighting pandemics and global warming, America surely will deserve much of the credit. If the world fails to meet these challenges, America just as surely will deserve much of the blame.

We must confront these challenges with ALL our resources -- from our military to our economy to our capacity to inspire others to follow us.

This New Realist vision for re-launching American leadership in the 21st century will entail several steps:

First and foremost, we must repair our alliances. This means restoring respect and appreciation for our allies, and for the democratic values which unite us.

We must renew our commitment to international law and multilateral cooperation. This means expanding the Security Council to reflect international realities, and it means ethical reform at the UN, so that this vital institution can meet the challenges of the 21st century. It means more third world debt relief, and a World Bank focused on poverty-reduction. It means shifting aid from loans to grants for the poorest countries. It means reviving the Doha round of trade talks and seeking agreements which seriously address wage disparities, worker rights, and the environment. It means more resources for the IMF, so that it can protect the international economy from financial panics and shocks.

And it means respecting the Geneva conventions and joining the International Criminal Court.

The United States once was - and again must be - a human rights example to which others aspire. We must be impeccable in our own behavior, and we must reward countries which respect the Universal Declaration on Human Rights. And we must negotiate, constructively but firmly, with those who do not.

Because we care about human rights, we need to start taking Africa seriously. The two most horrendous recent genocides have taken place in Rwanda and now Darfur. History teaches us that if the United States does not take the lead on genocide, no one else will. We need to step up to the plate on Darfur, and let the world know that when genocide threatens, the United States will lead the world to stop it.

The United States also must be the leader, not the laggard, in global efforts to reduce greenhouse gas emissions. We must join the Kyoto protocol on global warming, and then go well beyond it. We must lead the world with a man-on-the-moon effort to improve efficiency and to commercialize clean, alternative technologies. We must cut our fossil fuel consumption dramatically and rapidly, and get others, including China and India, to follow us to a sustainable energy future.

We need to stop treating diplomatic engagement with others like a reward for good behavior. The Bush administration's refusal to engage obnoxious regimes has only encouraged and strengthened their most paranoid and hard-line tendencies. The futility of this policy is most tragically obvious in regard to Iran and North Korea, who responded to Washington's snubs and threats with intensification of their nuclear programs.

American leadership means talking even with regimes we don't like, so that we can show them the real costs and benefits that will result from their choices.

Sometimes diplomacy demands that you talk tough. But to do that, you have to at least be talking.

We also need to engage Russia and China more effectively, strategically, and systematically than we have, as we encourage them to work with us to build a stable, peaceful world.

We need to focus on the real security threats, from which Iraq has so dangerously diverted our attention. This means doing the hard work to build strong coalitions to fight terrorists and to stop nuclear proliferation.

Most urgently, we need to lock down ALL of the world's fissionable material. Quickly. Before terrorists get their hands on a nuclear bomb.

To accomplish this, we must increase funding for the Nunn-Lugar program to secure former Soviet nuclear weapons. And we must work aggressively with our Pakistani allies to make sure that, no matter what happens in the future, Pakistan's nuclear arsenal cannot fall into the hands of Jihadists.

We need better human intelligence and better international intelligence and law enforcement coordination to prevent nuclear trafficking. And we must do the hard diplomatic work to unite the world, including Russia and China, to contain the nuclear ambitions of Iran and North Korea, as we provide these nations with incentives and face-saving ways to renounce nuclear weapons.

And if we want other countries to take the nuclear non-proliferation treaty seriously, we need to start taking it seriously ourselves. This means leading a global effort to reduce the number of nuclear weapons in the world - including our own. And we need to upgrade and tighten the NPT to prevent states from legally developing their nuclear capabilities, and then opting out of the treaty as they rush to build bombs.

We also must open an ideological front in the war against Jihadism. There is a civil war within Islam between extremists and moderates -- and we need to stop helping our enemies in that civil war.

We need to start showing, both through our words and through our deeds, that this is not, as the Jihadists claim, a clash of civilizations. Rather, it is a clash between civilization and barbarity.

We need to present the Arab and Muslim worlds with a better vision than the apocalyptic fantasy of the Jihadists. A vision of peace, prosperity, tolerance, and respect for human dignity.

For this to be credible, we need to live up to our own ideals. Prisoner abuse, torture, secret prisons, renditions, and evasion of the Geneva conventions must have no place in our policy.

If we want Muslims to open to us, we should start by closing Guantanamo.

We also need to pressure Egypt, Pakistan, Saudi Arabia and other friends to reform their education systems -- which five years after 9-11 are still incubators of anti-Americanism. And we must give a louder, more systematic voice to moderate American Muslims, so that they can speak the truth about us and be heard.

And we need to re-engage the Middle-East peace process, so that we can deprive the Jihadists of their most effective propaganda tool. We must not waver in our support for Israel, as we use all our sticks and carrots to strengthen Palestinian moderates and to promote a two-state solution.

We are spending $2 billion per week on Iraq, but we are not doing nearly enough to protect our cities, nuclear power plants, shipping and ports from terrorist attack. We must spend more to recruit, equip and train more first responders, and we must drastically improve our public health facilities, which five years after 9-11 are not ready for a biological attack. And we need to allocate Homeland Security dollars to where they are needed -- to the population centers and facilities that we know Al Qaeda targets. It is unpatriotic and irresponsible to turn homeland security dollars into pork.

6) The United States of America also needs to start paying attention to the Americas. To our own back yard. Illegal trafficking of drugs and persons across the Mexican border threaten our national security. We need both better border security and comprehensive immigration reform - reform that provides for a guest worker program with a realistic and earned path to legalization. And we must abandon this notion of building a fence along the border. No fence ever built has stopped history and this one wouldn't either. It just won't work. Let's use that money for real border enforcement -- and I have proposed doubling the number of border guards to do just that. Real security, real results at the fraction of the financial or political cost of building a fence.

And to reduce both illegal immigration and anti-American populism in Latin America, we must work with reform-minded governments to alleviate poverty and promote equitable development. We need to strengthen energy cooperation in the region, as we foster democracy and fair trade.

And fostering democracy must include Cuba. We should reverse Bush policies restricting remittances, and travel to visit loved ones. Raul Castro has started to make some overtures toward the United States. Let's challenge him to show his sincerity by releasing Cuban political prisoners.

7) America needs to lead the global fight against poverty - which is the basis of so much violence. We must promote equitable trade agreements, to create more jobs in all countries. And through our example and our diplomacy we must encourage all rich countries honor their UN Millennium goal commitments. A Commission on Implementation of Sustainable Development Goals, composed of world leaders and prominent experts, should be created to recommend ways of meeting Millennium commitments.

America needs to lead donors on debt relief, shifting aid from loans to grants, and toward greater focus on primary health care and affordable vaccines. We should pressure pharmaceutical companies to allow expanded use of generic drugs, and we should stimulate public-private partnerships to reduce costs and enhance access to anti-malarial drugs and bed nets.

Most importantly, America should spearhead a multilateral Marshall Plan for the Middle East and North Africa. For a small fraction of the cost of the Iraq war, which has made us so many enemies, we could make many friends. A crucial effort in fighting terrorism must be support for public education in the Muslim world, which is the best way to mitigate the role of madrasas that foment extremism.

Development alleviates the injustice and lack of opportunity that proponents of violence and terrorism exploit. To those who say we cannot afford an aid program to build pro-American sentiment in the developing world, I say we cannot afford not to.

The challenges facing America today are great. We need to learn from the failures of the Bush administration, open our eyes, and see the world as it is - so that we can lead others to make it a better, safer place. This is the New Realist vision for the new century.

I believe we can do it. America can earn back the respect, trust, and admiration of the world. We can and will once again be the respected leader of nations. Our national security and our future depend upon it.

Thank you very much.

Essential Documents are vital primary sources underpinning the foreign policy debate

 

جوزف نای

In Mideast, the goal is 'smart power'

By Joseph S. Nye Jr.  |  August 19, 2006

IN TRADITIONAL international conflicts, the side with the stronger military force tended to win. In today's information age, it is often the party with the stronger story that wins.

Article Tools

• Printer friendly
• E-mail to a friend
• Op-ed RSS feed
• Available RSS feeds
• Most e-mailed
• Reprints & Licensing
•  Save this article
• powered by Del.icio.us

More:

• Globe Editorials / Op-Ed |
• Globe front page |
• Boston.com

Sign up for:
• Globe Headlines e-mail |
• Breaking News Alerts

Thus in addition to their shooting and killing, Israel and Hezbollah are struggling to shape the narrative that will prevail as the fighting stops. They are locked in a struggle over soft power -- the ability to get what you want by attraction rather than coercion.

The ability to combine hard and soft power into a winning strategy is smart power and, thus far, Hezbollah seems ahead on that score. All that Hezbollah needs to win is not to lose, and to be able to tell the story that it was the only Muslim force brave enough to stand up to Israel.

Sadly, the struggle over soft power did not have to turn out this way. When Hezbollah kidnapped Israeli soldiers and launched rockets across the border, the actions were condemned by many Lebanese and criticized by Sunni Arab governments such as Egypt, Jordan, and Saudi Arabia. Today that public criticism has vanished, and Hezbollah is lauded for resisting Israel.

Israel used its hard military power in a manner that bolstered Hezbollah's soft power and legitimacy in Arab eyes, including many Sunnis who were originally skeptical of a Shi'ite organization with ties to non-Arab Iran. We know that terrorist organizations most often lose popular support by their own excesses -- witness the drop among Jordanians in the soft power of Al Qaeda in Iraq, led by Abu Musab al -Zarqawi, after the organization bombed a wedding in an Amman hotel.

Israel had to use force in response to Hezbollah's attack to reestablish the credibility of its deterrence, but it misjudged the scale and duration of its hard-power response. Sooner or later, continued large-scale aerial bombardment, even in an era of precision munitions, was bound to produce a disaster like Qana with dozens of dead children. And with dead Lebanese children continually displayed on television day after day, public outrage was bound to limit the leeway of moderate Arab leaders and enhance Hezbollah's narrative.

A shorter military response might have kept the onus on Hezbollah's initial destabilizing attacks. Israeli leaders are quoted as telling the United States that they wanted more time to degrade Hezbollah's rockets and other military capabilities, and the Bush administration provided a green light. But the costs of such a campaign seem to have exceeded the benefits. An alternative course would have been diplomacy to end the isolation of Syria, which the United States had driven into the arms of Iran and thus facilitated the transfer of equipment to Hezbollah.

Lebanon provides larger lessons for the United States about how to conduct a war against jihadist terrorism. The current struggle is not a clash of Islam vs. the West, but a civil war within Islam between a minority of terrorists and a larger mainstream of more moderate believers. America cannot win unless the mainstream wins, and needs to use hard power against the hard core like Al Qaeda because soft power will never attract them. But soft power is essential to attract the mainstream and dry up support for the extremists.

As Secretary of Defense Donald Rumsfeld once said, the measure of success in this war is whether the number our side is killing and deterring is larger than the number that the terrorists are recruiting. By his measure, we are doing badly. In November 2003, the official number of terrorist insurgents in Iraq was 5,000. This year it was 20,000.

The manner in which we use our hard military power affects Rumsfeld's ratio. In the aftermath of the 9/11 terrorist attacks, there was a good deal of sympathy and understanding around the world for the American military response against the Taliban government that had provided bases for Al Qaeda in Afghanistan.

Our invasion of Iraq, which was not connected to 9/11, squandered that good will, and the attractiveness of the United States in Muslim countries such as Indonesia plummeted from 75 percent approval in 2000 to 15 percent in May 2003. As we have found in Iraq, occupation of a divided nation is messy and bound to lead to episodes, such as Abu Ghraib and Haditha, that undercut our soft power.

By failing to be smart about how we combine our hard and soft power in the struggle against jihadist terrorism, we fall into the trap set by Al Qaeda's Osama bin Laden and Hezbollah's Hassan Nasrallah, who want to cast the conflict as a clash of civilizations. But Islamists, much less all Muslims, have a diversity of views. America needs to be wary of strategies that help its enemies by uniting disparate forces behind one banner.

The United States has a good narrative, but its failure to combine hard and soft power into a smart strategy means that, too often, it steps on its own story, and that can be fatal.

Joseph S. Nye Jr. is a Harvard professor and the author of ``Soft Power: The Means to Success in World Politics."

© Copyright 2006 Globe Newspaper Company.

  Ads by Google

Iran Must Not Put All the Eggs in One Basket

Tehran Reciprocates Moscow with a Nuke Proposal: Iran Must Not Put All the Eggs in One Basket

TEHRAN (Fars News Agency)- Pointing to Russia's significant role on the international scene, political analysts believe that Iran must not put all its eggs in one basket.

In an interview with FNA, Asadollah Athari mentioned that Russia's proposal for enrichment of uranium on its soil is aimed at establishing a world-wide consensus for referring Iran's case to the UN Security Council, adding, "Westerners meant to refer Iran's nuclear dossier to the Security Council following Iran's rejection of Russia's plan."

He further described Iran an important factor in US-Russia relations and underlining the need for examination of Russia's proposal, reminded, "the role and the level of contribution to be played by the Iranian experts and companies must be clarified."

Pointing to the membership of Russia in the UN Security Council and her significant role on the international scene, he also stated, "of course, we must not put all the eggs in Russia's basket and Iran must treat Russia relative to its global significance and influence."

Moscow offered a proposal to Iran for conducting uranium enrichment on Russian soil a while ago, but Iranian officials have not yet responded to the proposal officially and are still examining it.

 

Germany urges Turkey over murders

German Chancellor Angela Merkel has urged Turkey to tackle "unacceptable intolerance" in the country, following the killings of three Christians.

In a newspaper interview, Mrs Merkel called on the Turkish authorities to combat the "climate in which such terrible murders are possible".

The Christians, one of whom was German, were found with their throats slit in south-eastern Turkey on 18 April.

On Sunday four men and a woman appeared in court charged with their murder.

The men, aged 19 and 20, were arrested at the office of a Christian publishing house in Malatya, the town where the deceased worked.

The 18-year-old woman is accused of aiding a terrorist group, prosecutors said.

The court ordered the release of six other young men, pending trial for alleged lesser roles in the murders, media reports said.

'Savagery'

Mrs Merkel, whose country holds the rotating EU presidency, told the Muenchener Merkur newspaper: "These murders are an expression of an unacceptable intolerance."

The killings were seen by some observers as an attack on the country's Christian minority. Christians make up less than 1% of Turkey's Muslim-majority population.

Turkish press reports say the suspects are thought to have nationalist-Islamist links.

The three victims - a German and two Turkish citizens who had converted to Christianity - were found with their hands and legs bound and their throats slit.

A doctor quoted by the Turkish daily Hurriyet said at least one of the victims had been stabbed numerous times and had clearly been tortured.

Nationalists had protested at the publishing house in the past, accusing it of involvement in missionary activities, local media reported.

Prime Minister Recep Tayyip Erdogan vowed to bring those responsible to justice and described the attack as "savagery

ترکیه

گمانه‌زني‌هاي محافل سياسي تركيه در مورد رئيس‌جمهوري جديد

---

معرفي نشدن نامزدهاي رياست‌جمهوري تركيه تا يك روز مانده به پايان مهلت نهايي ثبت‌نام نامزدها، ميدان را براي گمانه‌زني در محافل سياسي تركيه در اين مورد باز كرده است. مهلت نهايي براي اعلا‌م نامزدهاي رياست‌جمهوري در مجلس تركيه در ساعت ‌24‌ روز چهارشنبه ‌ 25‌ آوريل به سر مي‌رسد.

شوراي تصميم‌گيري و اجرايي حزب حاكم <عدالت و توسعه (آك>) كه بالا‌ترين مرجع تصميم‌گيري در اين حزب است، هفته گذشته با تشكيل جلسه‌اي، به شخص رجب طيب اردوغان نخست‌وزير تركيه اختيار داد تا نامزد مورد نظرش را براي احراز اين مقام اعلا‌م كند.

اردوغان نيز گفته است تا آخرين ساعات چهارشنبه فرصت دارد تا نامزد اين مقام را اعلا‌م كند. نخست‌وزير تركيه گفته است كه نامزد مورد نظر او همه را متعجب خواهد كرد.اردوغان با ملا‌حظات خاصي، هم موازنه‌هاي داخلي در حزب تحت رهبري خود و هم واكنش‌هاي مختلف در جامعه تركيه را بررسي مي‌كند.

نخست‌وزير تركيه با همين ملا‌حظات ديدارهاي زيادي با گروه‌هاي نمايندگان حزب حاكم <آك>، رهبران احزاب راه راست و مام ميهن، نمايندگان و روساي سازمان‌هاي مهم و متنفذ غيردولتي داشته است.

هنوز روشن نيست اردوغان شخصا اعلا‌م نامزدي خواهد كرد، يا نه اما تاكنون نام 18‌ شخصيت ديگر هم در محافل سياسي تركيه مطرح شده است.ديگر احزاب حاضر در مجلس، اصولا‌ به لحاظ اينكه شمار كرسي‌هايشان در حدي نيست كه اميدي به پيروزي نامزد خود داشته باشند، كسي را معرفي نكرده‌اند. ولي براي انتخاب كسي كه به گفته آنها داراي لياقت رياست‌جمهوري تركيه باشد، به‌شدت به حزب <آك> اعمال فشار مي‌كنند.

هفته گذشته گفته شد اردوغان، عبدا... گل وزير امور خارجه و بلند آرينچ با تشكيل اجلا‌س سه‌جانبه‌اي در مورد نامزد رياست‌جمهوري گفت‌وگو خواهند كرد.

اين اجلا‌س برگزار نشد، ولي عبدا... گل بدون اعلا‌م برنامه قبلي به ديدار آرينچ رفت. ديدار وزير امور خارجه و رئيس مجلس ملي تركيه در محافل سياسي اين كشور كه در رسانه‌ها نيز بازتاب وسيعي داشت، به عنوان اقدام اردوغان براي اقناع بلند آرينچ به پذيرش <نامزد غافلگيركننده> مورد نظر اردوغان تفسير شد.

شمار سناريوهاي مطرح‌شده در محافل سياسي تركيه به حدي است كه نمي‌توان به يك‌يك آنها اشاره كرد، ولي چند سناريو جلب‌توجه كرده است.

بدون شك در دو سال اخير بحث‌انگيزترين موضوع در تركيه انتخاب رئيس جديد جمهوري بوده است، ولي در هفته‌هاي اخير بر شدت اين بحث چنان افزوده شده كه بسياري از مسائل مهم در اين كشور را تحت‌الشعاع قرار داده است.پيش‌تر نام ژنرال بازنشسته حلمي اوزكوك رئيس پيشين ستاد ارتش تركيه مطرح شد. اما هم وي اين خبر را تكذيب كرد و هم حزب <آك> اعلا‌م كرد كه نامزد مورد نظرش از ميان نمايندگان عضو حزب خواهد بود.

قوي‌ترين نامزد براي رياست‌جمهوري در حزب <آك> همواره اردوغان تصور شده است. ولي تحولا‌ت اخير در صحنه سياسي تركيه و اظهارات رمزآلود اردوغان نشان مي‌دهد وي نيز با ملا‌حظات خاصي احيانا از اين فكر منصرف خواهد شد.

برخي مي‌گويند اردوغان قصد دارد تا هنگامي كه محافل قدرتمند خارج از دولت، حتي به بهاي بحراني كردن اوضاع تركيه با رياست‌جمهوري وي مخالفت مي‌كنند، همچنان نخست‌وزير بماند. ولي با اعمال اصلا‌حاتي در قانون اساسي، اختيارات رياست‌جمهوري را به سطح معقولي كه در نظام‌هاي پارلماني جهان معمول است، تقليل دهد. بعد از اردوغان، نام عبدا... گل بيشتر از ديگران براي احراز مقام رياست‌جمهوري مطرح شده است. چرا كه بعد از اردوغان، گل به عنوان مهم‌ترين شخصيت، در حزب <آك>، جايگاه برتري دارد.

نام‌هاي پروفسور محمد آيدين وزير مسوول در امور ديني، بشير آتالا‌ي وزير مسوول در امور رسانه‌ها، وجدي گونول وزير دفاع و كوكسال توپتان رئيس كميسيون عدالت مجلس نيز تاكنون براي نامزدي رياست‌جمهوري مطرح شده است.همچنين اسامي عبدالطيف شنر معاون نخست‌وزير و وزير هماهنگ‌كننده سياست‌هاي اقتصادي و محمدعلي شاهين معاون نخست‌وزير و وزير مسوول در امور ورزش و جوانان، بورهان كوزو رئيس كميسيون قانون اساسي در مجلس، جميل چيچك وزير دادگستري و خانم نعمت چوبوكچو وزير مسوول در امور زنان و كودكان و البته نام بلند آرينچ رئيس‌مجلس هم براي نامزدي رياست‌جمهوري مطرح است.به گفته آردان زنترك مفسر روزنامه استار، تا 72 ساعت پيش بر نام دو تن يعني اردوغان و عبدا... گل در محافل سياسي تركيه تاكيد مي‌شد و تحليل مي‌شد كه چنين اقدامي مي‌تواند بلند آرينچ را به حركت انفرادي واداشته و وي نامزدي خود را اعلا‌م كند كه اين موجب بروز بحران جدي در داخل حزب حاكم <آك> مي‌شد. او مي‌گويد: <در شرايطي كه همه روي اين اسامي متمركز شده بودند، اردوغان ناگهان عقب‌نشيني كرد و گفت: از نامزد مورد نظر من بسيار متعجب خواهيد شد كه به تحليل زنترك به مفهوم انصراف اردوغان از نامزدي براي رياست‌جمهوري است.>

اين مفسر مي‌افزايد: <به‌رغم اينكه ابهام در اين زمينه ادامه دارد، ولي از روز شنبه هفته جاري تاكنون، در محافل سياسي نام خانم نعمت چوبوكچو ناگهان برجسته شده است و احيانا سورپرايز اردوغان نيز همين خواهد بود.> احمد هاكان مفسر روزنامه حريت نيز در مقاله خود مدعي شد كه نام خانم چوبوكچو به‌طور جدي مطرح است.

مفسر حريت نوشت: <خانم چوبوكچو به‌رغم اينكه ظاهري مدرن و امروزي دارد و از پوشش اسلا‌مي استفاده نمي‌كند، ولي شخصي محافظه‌كار به شمار مي‌رود و پايبند به اعتقادات ديني است.>

منبع:‌ايرنا

انتهاي خبر // روزنا - وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی//www.roozna.com

 

قدرتهای بزرگ

ديپلماسي موفق به سبك چيني؛
آمريكا و ژاپن جنگ را درآسيا مي‌بازند - فريد زكريا‌/ * ترجمه: كاوه شجاعي

---

اگر مي‌خواهيد بدانيد در آسيا باد از كدام سمت مي‌وزد به يك كتابفروشي در هانوي سر بزنيد. من هفته پيش در ويتنام به دو كتابفروشي رفتم و هر دو را به هم شبيه ديدم:‌مانند هميشه كتاب‌هايي از هو چي مينه و ژنرال جياپ در پيشخوان وجود داشت؛ علا‌وه بر اين در ويتنام هم - مانند باقي كشورهاي جهان - كتاب‌هاي فراواني در مورد مديريت و موفقيت در تجارت منتشر مي‌شود و بهتر است به اين فهرست ترجمه‌اي مجاز از كتاب خاطرات هيلا‌ري كلينتون را هم اضافه كنيد. همه اين‌ها عادي به نظر مي‌رسند. اما آنچه كه بيش از همه چيز در كتابفروشي‌هاي‌هانوي به چشم مي‌خورد سخنراني‌هاي رهبران چيني بود: از دنگ شيائوپنگ و جيانگ زمين گرفته تا هو جين تائو.

ويتنامي‌ها علا‌قه ويژه‌اي به چين ندارند. يك مقام دولتي كه خواست نامش را به خاطر حساسيت موضوع فاش نكنم به من گفت: <ما خيلي مراقبيم. چين به مدت 10 قرن كشور ما را اشغال كرده بود. آنها بعد از اشغال هم 13 بار به ما حمله كردند. البته حالا‌ هم چين حضوري پررنگ در كشور ما دارد؛ بيشترين حجم واردات ما از كشور چين صورت مي‌گيرد.> از شمار زيادي از مردم عادي در مورد تجارت با ساكنان همسايه شمالي سوال كردم و همه آنها بر اين باور بودند كه <چيني‌ها كار خود را خوب انجام مي‌دهند.> قبل از سفر به ويتنام، همزمان با سفر رسمي ون جيابائو به ژاپن در توكيو به سر مي‌بردم. جالب اينجاست مردم ژاپن هم مانند ويتنامي‌ها از امپراتوري زرد راضي به نظر مي‌رسيدند. نخست وزير چين هم در اين سفر با زيركي خاصي به جاي تمركز بر مسائل تنش زا ميان دو كشور، توسعه سريع ارتباطات اقتصادي چين و ژاپن را مورد تاكيد قرار داد. ‌

در طول يك سال گذشته تحليلگران بيشتر و بيشتر از <قدرت نرم> چين سخن مي‌گويند. اما قدرتي كه من هفته گذشته در آسيا ديدم به واژه ابداعي جوزف نيه استاد دانشگاه هاوارد شبيه نبود. او قدرت نرم را <جذابيت يك كشور و ارزش‌هايش> توصيف كرده است. بايد پذيرفت تنها تعداد اندكي در آسيا حسرت يك <روياي چيني> را مي‌خورند چون اصلا‌ معلوم نيست اين كلمات دقيقا به چه وضعيتي اشاره مي‌كنند. علا‌وه بر اين ممكن است <روياي چيني> افكار عمومي را ياد <روياي آمريكايي> بيندازد كه اين روزها اصلا‌ محبوب نيست پس بايد پذيرفت كه <قدرت سخت> چين در حال گسترش است. دولت پكن ماهرانه از نيروهاي سياسي و اقتصادي خود استفاده مي‌كند، با صبر، آرامش و به شيوه‌اي كاملا‌ موثر.

قدرت ديپلماسي چيني از چند مساله گوناگون ناشي مي‌شود و آنها آگاهانه بر اين نقاط برتري تمركز كرده‌اند: چيني‌ها هميشه اهدافي بلندمدت داشته‌اند، برخورد آنها با ديگر كشورها بر خلا‌ف آمريكا <موعظه آميز> و <از موضع بالا‌> نبوده است و مهم‌تر از همه اينكه روند تصميم‌گيري استراتژيك در چين هيچ‌گاه تحت تاثير مخالفان سياسي در داخل يا كاغذبازي‌هاي مرسوم قرار نگرفته است. براي مثال در طول يك دهه گذشته چين تلا‌ش كرده كه تنش‌هاي تاريخي با همسايگانش در جنوب شرقي آسيا را كاهش دهد و در اين امر موفق هم بوده است. پكن رويكرد سياسي آرام‌تري در پيش گرفته است و كمك‌هاي بشردوستانه فراواني را روانه نقاط آسيب ديده در آسيا كرده است. تقريبا همه بر اين باور‌اند كه اين ميزان به مراتب بيش از كمك‌هاي بشردوستانه كاخ سفيد به مردم منطقه بوده است. ‌

علا‌وه بر اين پكن به سرعت به سمت توافق تجارت آزاد با اعضاي <اتحاديه كشورهاي جنوب شرق آسيا( >آسه آن) حركت مي‌كند. البته ژاپن هم به امضاي چنين توافقنامه‌اي تمايل دارد، اما جنگ قدرت در توكيو و نظام بوروكراتيك ناكارآمد در اين كشور جلوي چنين روندي را سد كرده است. ايالا‌ت متحده اما حتي نمي‌تواند گفت‌وگو با آسه آن را در اين مورد آغاز كند، چون كاخ سفيد با برمه مذاكره نمي‌كند و نتيجه كاملا‌ مشخص است:‌تابستان امسال چين به همراه شماري از كشورهاي عضو آسه آن مانور نظامي برقرار مي‌كند. تعداد زيادي از اين كشورها سال‌ها است متحد وفادار ايالا‌ت متحده به شمار مي‌روند. ‌

البته نبايد فراموش كرد هيچ كس با سلطه چين بر آسيا موافق نيست. لي هسين لونگ نخست وزير زيرك كشور سنگاپور كه اين هفته به واشنگتن سفر مي‌كند از ايالا‌ت متحده خواسته است نقشي جدي‌تر را در منطقه برعهده بگيرد. او هفته گذشته به من گفت: <شما دوستان زيادي در آسيا داريد. با اين حال ملت‌هاي آسيايي معتقدند چين تا دو هزار سال ديگر هم در اين منطقه باقي خواهد ماند اما آمريكا حالا‌ اينجاست و ممكن است فردا نباشد. اگر شما به ما توجه نكنيد، آسيا راه ديگري نخواهد داشت. آن وقت ما مي‌مانيم و چين.>

البته معتقدم سياست‌هاي بنيادين دولت بوش در آسيا هوشمندانه طرح‌ريزي شده است. واشنگتن روابط خوب و سازنده‌اي با پكن برقرار كرده و در عين حال مناسبات اش را با ژاپن، هند، استراليا، سنگاپور و ويتنام تحكيم بخشيده است. اما در اين ميان دو مشكل عمده وجود دارد. اول اينكه كاخ سفيد كاملا‌ درگير عراق است و بقيه مسائل - از جمله آسيا - توجه استراتژيك واشنگتن را جلب نمي‌كند و دوم، تصوير به شدت منفي آمريكا در سراسر جهان است. با اين نفرتي كه از كاخ سفيد در جهان وجود دارد براي كشورهايي نظير اندونزي يا تايلند دشوار است كه قدم‌هايي براي رابطه بهتر با واشنگتن بردارند و انگ <آمريكايي> بخورند. ‌

وقتي از نخست وزير سنگاپور درباره احتمال تغيير در اين روند ضدآمريكايي پرسيدم به من يادآوري كرد كه نيمي از مردم آسياي جنوب شرقي را مسلمانان تشكيل مي‌دهند. او گفت:‌<شايد مهم ترين اقدامي كه آمريكا مي‌تواند براي ايجاد تغيير در اين وجهه منفي انجام دهد، ايفاي نقشي فعالا‌نه‌تر - و ميانه روانه - در مساله فلسطين و اسرائيل باشد. فلسطين براي مسلمانان جنوب شرق آسيا بسيار مهم‌تر از عراق است.> البته نخبگان سنگاپوري عموما به ايالا‌ت متحده و اسرائيل نزديك‌اند و هيچ گاه مانند بقيه سياست‌هاي بوش در عراق را مورد انتقاد قرار نداده‌اند. حتي نخست وزير سنگاپور به سادگي مي‌گويد:‌اگر شما به خاطر عراق اعتبارتان را از دست بدهيد به نفع ما نيست. ‌

به نظر مي‌رسد مشكل اصلي ايالا‌ت متحده با آسيا نه دولت بوش كه سيستم سياسي آمريكا باشد. كنگره آمريكا عموما به خاطر حمايت سرسختانه از <توليد داخلي> به توافقنامه‌هاي تجاري، كمك‌هاي بشردوستانه يا از آن مهم‌تر ارتباط بيشتر با كشورهايي نظير ويتنام علا‌قه ندارد. البته مشكلا‌ت ديگري نظير لا‌بي‌هاي داخلي يا وسواس‌هاي ايدئولوژيك وجود دارند، اما اينها به اهميت مانع كنگره نيستند. البته آمريكا براي شكست‌نخوردن در برابر چين زمان زيادي در اختيار ندارد. لي كوان يو يك سياستمدار بلندپايه سنگاپوري به من مي‌گويد: آمريكا هنوز مي‌تواند مشكلا‌ت خود را در آسيا حل كند، اما من مي‌ترسم زماني كه شما به اين نتيجه مي‌رسيد وقت تمركز بر آسيا رسيده، با آسيايي متفاوت روبرو خواهيد شد.>

‌* سرپرست بخش بين‌المللي هفته نامه نيوزويك

انتهاي خبر // روزنا - وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی//www.roozna.com