آنکارا یک تابوی تاریخی را درهم می‌شکند

یک عریضه آنلاین برای عذرخواهی از رویدادهای ١٩١٥ امپراتوری عثمانی و بیانیه مخالفی از سفیران بازنشسته نمایانگر آن است که ترکیه به صورت آزادانه تر وشفاف تری به بحث راجع به موضوع پرداخته و این کشور به شکستن یک تابوی دیرپا نزدیک شده است.

Sat / 20 12 2008 / 9:35

حرٌیت، ١٧ دسامبر ٢٠٠٨، ترکیه

اسلامبول – یک عریضه آنلاین برای عذرخواهی از رویدادهای ١٩١٥ امپراتوری عثمانی و بیانیه مخالفی از سفیران بازنشسته نمایانگر آن است که ترکیه به صورت آزادانه تر وشفاف تری به بحث راجع به موضوع پرداخته و این کشور به شکستن یک تابوی دیرپا نزدیک شده است.

روز دوشنبه، سفرای سابق ترک بیانیه‌ای را صادر و در آن ابتکار عذرخواهی برای رویدادهای مورد بحث را مورد انتقاد قرار دادند. این‌همه چیزی جز پدیدار شدن یک روحیه سالم و پخته در ترکیه نیست.

عذرخواهی آنلاین، که توسط حدود ٢٠٠ روشنفکر ترک نگاشته شده، روز دوشنبه برای امضا در انیترنت انتشار یافت و تا دیروز (١٦ دسامبر) ٦٠٠٠ نفر آن را امضا کردند. نفس وقوع این اقدام‌ها حاکی از ارتقاء ظرفیت کشور در بحث و جدل راجع به موضوعات حساسیت دار می‌باشد.
ابتکار پوزش طلبی از جانب گروهی از دانشگاهیان، روزنامه نویسان، نویسندگان و هنرمندان بود که در ضمن از کاربرد کلمه "نسل کشی/ ژنوسید" در متن پوزش‌خواهی احتراز و به جای آن از واژه‌های "فاجعه بزرگ"، که حساسیت‌زایی کمتری دارد، استفاده کردند. در بیانیه مخالف، که غیر از واکنشهای انفرادی از جانب رهبران سیاسی، روشنترین عکس‌العمل نسبت به این اقدام می‌باشد، سفیران سابق اظهار می‌دارند که عذرخواهی صحیح نیست و خلاف مصالح ترکیه است. می‌توان گفت که کشور به شکستن مقاومت دیرپایش در برابر قبول مجرمیت ترکیه در آن فاجعه نزدیک شده است.

منصور آق‌گون، استاد دانشگاه کولتور اسلامبول، به "اخبار روز و بررسی‌های اقتصادی حریت" گفت که ابتکار یادشده در نوع خود اولینش در ترکیه است، که ضمن آن گروهی از شهروندان نسبت به فاجعه مورد بحث احساس مسوولیت می‌کنند. ازنظر او، "در مملکتی که شهروندانش به خاطر ارمنی بودن کشته می‌شوند، چنین ابتکاری یک بدعت کم‌سابقه به شمار می‌رود". نکته عمده، زمان ابتکار است. سه سال پیش، چنین اقدامی به احتمال قریب به یقین غریو و شیون عمومی را برمی‌انگیخت. در واقع؛ در سال ٢٠٠٥، هنگامی که قرار بود کنفرانسی راجع به سرنوشت ارمنیان امپراتوری عثمانی در یکی از دانشگاههای ترکیه برگذار شود و گروهی از وکلا اعتراضی علیه آن به ثبت رساندند، کشور با بحرانی مواجه گردید.

پروفسور احمد اوین، از دانشگاه "سابانچای"، که یکی از امضا کنندگان عریضه است، گفت که ابتکار عذرخواهی فرصتی است برای شهروندان خصوصی و جامعه مدنی برای ابرازنظر و عقیده شان. این فرصتی است که از کانالهای سیاسی به آنها عرضه نمی‌شود. او می‌گوید : "از نظر من، امکان روابط حسنه بین دو کشور وجود دارد. این اقدام، کسانی را که موافق آشتی و نزدیکی هستند گردهم خواهد آورد و ترکیه را از زیرفشار لابی‌های ارمنی در عرصه بین المللی آزاد خواهد کرد. انگیزه و یا برنامه دیگری در کار نیست ".

هیو پاپ، مدیر بخش ترکیه در"گروه (تینک تانک) بحران‌های بین‌المللی"، معتقد است که اقدام عذرخواهی وبیانیه سفیران نشان می‌دهد که اختلاف نظرهای فراوانی درترکیه هست. لکن، به نظراو : "بحثها آزادترمی شوند. قبلا، مردم فقط راجع به وقایع و گزارش آن صحبت می‌کردند. الآن، ما شاهد بحث وجدلهای متمدنانه‌تری هستیم ".

آق‌گون می‌گوید که بازدید عبدالله گل، رییس جمهوری از ایروان و پرونده "اِرگـِنه کـُن" راه را برای این ابتکار هموار کرد. پرونده اِرگـنه کـُن مربوط است به اتهام مشارکت عده‌ای در توطئه برای سرنگون کردن دولت. این عده اکنون در بازداشت به سر می‌برند. نظر رییس "سازمان پژوهش‌های کاربردی بین‌المللی"، سدات لاچینر، این است که انتخاب زمان این اقدام ممکن است به گفتگوی آغاز شده بین دو کشور لطمه بزند. به گفته او: "ما درلحظه‌ای تاریخی به سر می‌بریم. هردو کشورمشتاقانه می‌کوشند که بااقدامات تدریجی به قدم بزرگ برقراری روابط دیپلماتیک برسند. اما، این اقدام می‌تواند تنش‌ها را در ترکیه افزایش دهد و درعین حال دست رادیکال‌ها را در ارمنستان قوی‌تر سازد."

در بیانیه مخالف که توسط بیش از پنجاه سفیر ترک صادر شده، گفته شده که عذرخواهی صحیح نیست، زیرا ممکن است دعاوی ارضی و ادعای غرامت را به دنبال داشته باشد. لیکن، آق‌گون با این نظر مخالف است و می‌گوید که طبق کنوانسیون بین‌المللی ١٩٤٨ راجع به نسل‌کشی، کشورهای امضا کننده نمی‌توانند متهم به نسل کشی شوند. بیانیه سفیران، همین‌طور تاکید می‌کند که عریضه عذرخواهی نامتعادل است، زیرا در آن صحبتی از تلف شدن ترکها در سالهای ١٥- ١٩١٤ نشده است. آنال باتو، سفیر بازنشسته، براین نظر است که عریضه گروه آکادمیسین‌ها از تعادل و توازن برخوردار نیست. به گفته او: "صدها هزار شهروند ترک و کرد عثمانی نیز کشته شدند. مولفین عریضه می‌بایستی بابت کشتارها ابراز تاسف عمیق می‌کردند، نه طلب پوزش".

لکن، به گفته همین سیاستمدار، بیانیه نیز خالی از نقص و نارسایی نیست، زیرا گزینه معقولی را برای سیاست و خط مشی ترکیه درموضوع مورد بحث ارائه نمی‌دهد.

__________________________________________

* یادداشت مترجم : گرچه مقاله را از لحاظ تقابل و جمع بندی نظرات نقل قول شده فاقد توازن و تعادل کافی می‌دانیم، نظر به اینکه موضوع آن به آینده روابط دوهمسایه شمالی و شمال‌غربی ایران مربوط می‌شود، روابطی که در صورت پیمودن مسیر کنونی، ایران را نیز ازپی آمدهای خود بی‌تاثیر نخواهد گذاشت، جهت اطلاع وقضاوت خوانندگان فارسی زبان به ترجمه آن اقدام شد.

http://www.hurriyet.com.tr/english/domestic/10583431.asp?gid=244

Is Pakistan Obama's Cambodia

November 18, 2008
Is Pakistan Obama's Cambodia
"Perils of Pakistan" was first published by National Journal on Nov. 17, 2008; the original is available by clicking here, and the text is reproduced below. "Perils of Pakistan" by George C. Wilson President-elect Obama has committed himself to stepping up the war against the Taliban in Afghanistan. It is not an overstatement to say that he will risk his whole presidency, and perhaps even unwittingly put nuclear weapons in the hands of terrorists who might use them to attack the United States, if he leaps too far into neighboring Pakistan in pursuit of elusive victory. The rub, as the Vietnam and Iraq wars showed us all, is unintended consequences. Our military leaders can, and almost certainly will, make a strong case to Obama that there is no way to defeat the Taliban and their allied tribes in Afghanistan without cleaning out their sanctuaries just over the Afghan border in Pakistan. I can hear frustrated U.S. commanders on the ground in Afghanistan making the same kind of argument to Obama’s team tomorrow that I heard yesterday in Vietnam when I was a combat correspondent there. I could empathize with this lament, for example, that I heard in 1968 from a 9th Division infantry battalion commander, whose mission was to rid his area — South Vietnam’s rice bowl, the Delta — of the stealthy Viet Cong guerrillas: “I can have my kids chase the Viet Cong all day and all night. But whenever they catch up to a good number of them, they just run over the border into Cambodia where we can’t go. All I’m really doing down here is buying time with my kids’ lives for the diplomats to settle this thing.” His was among the impressive military arguments I heard for either invading Cambodian border sanctuaries or getting the United States out of the otherwise unwinnable Vietnam War. President Lyndon Johnson resisted invading Cambodia. He had concluded that this would only widen the war, infuriating an already skeptical Congress. Early on in Johnson’s presidency he confided to Defense Secretary Robert McNamara, but not the public, that he saw the war as a no-win. Secret tapes of Johnson’s conversations, since made public, document him saying this to McNamara on Feb. 26, 1965: “I don’t think anything is going to be as bad as losing, and I don’t see any way of winning.” His successor, Richard Nixon, who took office in 1969 after the Vietnam War had ruined Johnson’s presidency, including his dream of building a Great Society, rushed into Cambodia where Johnson had feared to tread. First, Nixon authorized, without telling the public, secret bombings of Cambodia, which had tried to stay neutral. Then on April 30, 1970, Nixon announced he had ordered the invasion of Cambodia with U.S. and South Vietnamese troops to “clean out” the enemy’s border sanctuaries. Now think “Pakistan” to hear the same ring. Four days later — on May 4, 1970 — National Guardsmen killed four student anti-war protesters on the campus of Kent State in Ohio. Those two events, coming right on top of each other, mobilized anti-war lawmakers in Congress to curb the president’s war-making powers and to cut off the money the South Vietnamese army needed to continue fighting the war after U.S. troops left the field under Nixon’s Vietnamization strategy. The military defeat Johnson had feared all along, without saying so publicly, came in 1975 when Communist North Vietnam conquered capitalist South Vietnam. Nixon’s invasion of Cambodia, even though his announced purpose was just to clean out the border sanctuaries, contributed to Cambodia’s political turmoil. The invaders also failed to achieve the military objective of finding and destroying the Communist headquarters in Cambodia known as COSVN for Central Office for South Vietnam. The Communist Khmer Rouge in the aftermath of the invasion toppled the pro-American leader of the country, Lon Nol, and wiped out the upper classes in a bloodbath that some reports estimated murdered 2 million Cambodians. Again, unintended consequences. Fast forward to Pakistan today. President Asif Ali Zardari, husband of Benazir Bhutto, a Muslim moderate who was assassinated in December while campaigning in parliamentary elections, is already complaining about U. S. military strikes against alleged al Qaida and Taliban targets in Pakistan’s border regions. An American-led ground invasion of Pakistan under the same “clean out” rationale Nixon used could cause such political turmoil that the bad guys might get their hands on one or more of Pakistan’s nuclear weapons. The Stockholm International Peace Research Institute estimates Pakistan has at least 60 nuclear weapons. Imagine a worst case scenario of terrorists sneaking just one nuke into New York City and setting it off at lunch hour. Thousands of people could be incinerated, skyscrapers toppled and the air poisoned for years. The Bush administration, Congress and the media have been rightly faulted for not worst-casing the American invasion of Iraq before it was ordered in 2003. History warns that those who fail to learn from history are doomed to repeat it. Obama needs to look long and hard at the worst unintended consequences of leaping into Pakistan. While he’s at it, the new president should consider what would happen if U. S. forces captured or killed Osama bin Laden. Osama’s deputies would feel compelled to retaliate against the United States in a spectacular way. Does Obama want another 9/11? Better to keep American fingerprints off the deed if it is done.