فرید زکریا در برنامه 'جی پی اس' سی ان ان گفت:
"یکی از چالش های مذاکره با کره شمالی قطعی کردن تعهدات این کشور در همان ابتدای کار است زیرا تاریخ نشان می دهد که پیونگ یانگ یا به تعهدات خود پایبند نبوده و یا بخشی از آن را انجام می دهد. آمریکا نیز سابقه خوبی در عمل به تعهدات خود در توافق های بین المللی ندارد. بهتر است تا در مذاکرات بین المللی خود را جای طرف مقابل بگذاریم. اگر شما از دولتمردان کره شمالی باشید حتما توافق هسته ای ایران را که آخرین توافق بین المللی مورد موافقت و تایید رئیس جمهوری آمریکا است را مد نظر قرار می دهید. ایران حتی در زمان دولت 'باراک اوباما' نیز نتوانست به نظام مالی جهانی دسترسی چندانی داشته باشد. ترامپ که بر سر کار آمد به تضعیف این توافق و حتی نقض آن دست زد و از قدرت دلار برای راکد ساختن هر گونه مبادلات تجاری با ایران استفاده کرد و با لابی گری بدنبال آن بود تا کشورهای اروپایی ایران را تحریم کنند. نمونه دیگر این خلف وعده توافق سال 2003 است که لیبی بر اساس آن تمامی سلاح های کشتار جمعی خود را افشا کرد و برچید. دولت 'جرج بوش' وعده داده بود تا به لیبی در جهت کسب امنیت و احترام جهانی و بهبود روابط دوجانبه کمک کند. به این وعده ها چندان عمل نشد و چند سال بعد دولت اوباما رژیم قذافی را سرنگون ساخت. کره شمالی اگر به سابقه مذاکرات خود با آمریکا نیز نظری بیاندازد، در می یابد که مدام دروغ گفته، تقلب و خلف وعده کرده است. رفتار واشنگتن به این اندازه فریبکارانه نبوده ولی وعده هایی به پیونگ یانگ داد که هرگز به آنها عمل نکرد و زمانی که دولت بوش بر سر کار آمد کل این روند را کنار گذاشت و سیاست سختگیرانه تری در قبال کره شمالی در پیش گرفت. سران آمریکا در دوران جنگ سرد به توافق های بین المللی اسلاف خود پایبند بودند ولی ترامپ از توافق هسته ای ایران، پیمان آب و هوایی پاریس و پیمان همکاری های دو سوی اقیانوس آرام خارج شده و ادامه فعالیت ناتو را زیر سئوال برده و مدام نشان داده که تصمیم های اسلاف خود را دستکم اشتباه و گاهی خیانت آمیز می داند. اگر شما از مذاکره کنندگان کره شمالی باشد این پرسش به جا برای شما پیش می آید که آیا توافق دولت ترامپ را سران پس از وی محترم شمرده و اجرا خواهند کرد؟ چند دستگی تلخ داخلی آمریکا به قیمت اعتبار این کشور در عرصه جهانی تمام شده است".
